آتلیه کودک | آتلیه نوزاد | آتلیه بارداری

آتلیه کودک | آتلیه نوزاد | آتلیه بارداری
عضويت سريع
نام کاربري :
رمز عبور :
تکرار رمز :
ايميل :
نام اصلي :
کد امنيتي :
تبادل لينك اتوماتيك
عنوان :
آدرس :
کد امنيتي :
چت باكس

نام :
وب :
پیام :
2+3=:
 
(Refresh)
نیلی بلاگ

 تجربه فشار و شلوغی ناشی از عکاسی در مناطق پر ازدحام شلوغ و جاهایی پر جمعیت که زیاد در آن عکس گرفته می شود، دردی است که اکثر عکاسان به خوبی آن را می شناسند. مردم به طور فشرده در چشم اندازها و کناره های جاده ایستاده اند و حتی جا برای ایستادن هم به سختی وجود دارد، چه برسد به برپا کردن یک سه پایه.
به نظر می رسد که همه سعی دارند یک عکس مشابه بگیرند. اینطور نیست که گرفتن عکس های کاملا مشابه با شخصی که در کنار شما ایستاده، کار اشتباهی باشد. اگر شما به دنبال گرفتن یک عکس فوری هستید تا جایی که در آن بوده اید را ثبت کنید، و سپس گرفتن یکی دو تا عکس سریع از جمعیت نیز اشکالی ندارد.
[عکاسی از مکان های شلوغ]
با این حال، اگر شما هم مثل من هستید، احتمالا چیزی بیش از یک عکس کلیشه ای از یک مکان می خواهید. زمانی که من از یک نقطه معروف برای عکاسی بازدید می کنم که پر از جمعیتی است که همه دقیقا در حال عکاسی از یک چیز یکسان هستند، احساس می کنم باید چیزی ایجاد کنم که بیشتر بیان هنری دیدگاه من نسبت به آن صحنه باشد.
من اخیرا در حین عکاسی در پارک ملی یوسمیتی، این وضعیت را به طور کامل مشاهده کردم. اما چطور می توانید در این مناطق پر ترافیک به طور خلاقانه عکاسی کنید؟ باور کنید یا نه، در برخی موارد تلاش زیادی برای روح بخشیدن دوباره به یک صحنه تکراری که بیش از حد از آن عکس گرفته شده، لازم نیست. در این مقاله، ما در مورد سه روش صحبت می کنیم که می تواند به شما کمک کند تا یکنواختی را از بین ببرید و شما را به سمت ایجاد عکس های نه چندان معمولی و تکراری از مناطق معروف هدایت می کند.
۱
بالا بروید… پایین بیاییدآتلیه بارداری غرب تهران
تغییر پرسپکتیو معمول به یک پرسپکتیو پایین یا بالاتر می تواند تاثیر بسیار زیادی بر جذابیت نهایی عکس های شما داشته باشد. اکثر عکاسان هر بار از یک سطح دید یکسان عکس می گیرند، که اغلب به «فتوکپی» های واقعی از آن مکان منجر می شود.
این تغییر لازم نیست خیلی پیچیده و زیاد باشد؛ بلکه می تواند به سادگی نگه داشتن دوربین در سطح کمر یا حتی بالای سر شما باشد.
[عکاسی از مکان های شلوغ] آتلیه نوزاد

اگر می توانید ماجراجوتر باشید، به دنبال نقطه دیدهای منحصر به فردتر بگردید. نقاطی که بتوانند یک مکان شناخته شده را از یک زاویه متفاوت با آنچه که مردم همیشه می بینند، به آنها نشان دهند. این کلید متمایز کردن خودتان به عنوان یک عکاسی است.

[عکاسی از مکان های شلوغ]
اینجا بالای جاده از نمای معروف تونل در یوسمیتی است. اگرچه این تقریبا همان منظره است، اما ارتفاع بالاتر یک احساس متفاوت به صحنه می دهد.
۲
در شب عکس بگیرید
این احتمالا آسان ترین و قوی ترین روش عکاسی خلاقانه از مکان های معروف است. تقریبا همیشه در شب جمعیت کمتری وجود دارد (مگر این که آن نقطه منحصرا در شب محبوب باشد)، که فضای بیشتری به شما می دهد و تجربه آرام تری ایجاد می کند.

با این حال، واضح ترین مزیت عکاسی در شب، تغییر فوری در جذابیت بصری منظره است.
[عکاسی از مکان های شلوغ]
وجود ستاره ها و مهتاب یا حتی ماشین ها و نورهای شهری روشن می توانند به صحنه ای که در طول روز کاملا فرسوده شده، جذابیت زیادی ببخشند. اگر می توانید این کار را به طور ایمن انجام دهید، توصیه می کنم که در سفر عکاسی بعدی خود، عکاسی از یک مقصد محبوب را در شب امتحان کنید. ممکن است مسحور آن شوید.
۳
سوژه های محبوب را نادیده بگیرید
بله می دانم، این ایده ای است که درک آن در ابتدا برای برخی افراد دشوار است. لطفا اشتباه برداشت نکنید، من در مورد نادیده گرفتن کامل جاذبه های اصلی صحبت نمی کنم. در عوض، سوژه محبوب را طوری در عکس خود قرار دهید که هنوز هم قابل تشخیص باشد، اما کل ترکیب بندی را اشغال نکند.
[عکاسی از مکان های شلوغ]
فقط به یاد داشته باشید که اگر می خواهید یک چیز واقعا منحصر به فرد ایجاد کنید، باید یاد بگیرید چگونه به طور خلاقانه در مورد چیزی که از آن عکس می گیرید و این که چرا این کار را انجام می دهید، فکر کنید. این بدین معنی است که راه های جدیدی برای نمایش سوژه پیدا کنید، به نحوی که شاید قبلا توسط تعداد زیادی از افراد دیگر در نظر گرفته نشده باشد.
[عکاسی از مکان های شلوغ]
این عکس را در حالی که شانه به شانه حدود ۲۵ نفر دیگر ایستاده بودم، گرفتم. من متوجه بازتاب نیم گنبد در آب شدم و تصمیم گرفتم به شیوه ای سورئال و انتزاعی تر از این صحنه عکس بگیرم.
سخن آخر
حتی مکان های باشکوه و زیبا نیز ممکن است از لحاظ زیبایی شناسی تکراری و معمولی شوند. اینجاست که ما به عنوان عکاس باید کمی خلاقیت به خرج دهیم تا تصاویر منحصر به فردتری ایجاد کنیم.
اگرچه عکاسی در کنار توده جمعیت هیچ اشکالی ندارد، اما اگر عکس های گرفته شده از یک مکان دقیقا مانند تصاویر ۵۰ نفر کناری باشند، قدرت کلی یک تصویر می تواند کاهش یابد. اینها خلاصه ای از روش هایی هستند که می توانید کمی خلاقانه تر عکس بگیرید:
· پرسپکتیو خود را تغییر دهید. عکاسی از یک نقطه دید بالاتر یا پایین تر از آنچه که به طور معمول مشاهده می شود را امتحان کنید. پرسپکتیو های مختلف عکاسی را امتحان کنید.
· عکاسی در شب را امتحان کنید. مکان های محبوب اغلب در شب خالی از جمعیت هستند. عکاسی شبانه همچنین به شما فرصت می دهد تا صحنه را به گونه ای به تصویر بکشید که ممکن است معمول و رایج نباشد (مانند عکاسی با نوردهی طولانی).
· سوژه اصلی را به قسمت عقب (به جایی کم اهمیت تر، خارج از مرکز توجه) انتقال دهید. سعی کنید سوژه ای که عکاسی از آن رایج و متداول است را به عنوان سوژه ثانویه در کادر جای دهید. از این رو مطالعه آموزش های ترکیب بندی خوب، به شما کمک می کند.
اضافه کردن کمی چاشنی به تصاویری که در چنین مکان های پر ترافیکی گرفته می شوند، بسیار ساده تر از چیزی است که فکر می کنید و می تواند برای عکاسی شما اعجاب آور باشد. کمی تلاش، تفاوت زیادی ایجاد می کند.
نویسنده: آدام ولش (Adam Welch)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در پنجشنبه ۸ آذر ۱۳۹۷ساعت 1:14
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 سرعت شاتر احتمالا عاملی است که بیشترین تاثیر را بر روی یک تصویر دارد. با تغییر زمان نوردهی به اندازه تنها چند استاپ، می توانید ظاهر یک تصویر را به طور کامل تغییر دهید. اما بهترین مدت زمان نوردهی برای عکاسی منظره چیست؟ نوردهی طولانی در روز چه زمانی تاثیرگذار است؟ آیا باید از یک نوردهی طولانی (لانگ اکسپوژر – long exposure) استفاده کنید یا باید با نوردهی های کوتاهتر کار کنید؟ چه زمانی تنظیم سرعت شاتر بیشترین تاثیر را دارد؟ در این آموزش عکاسی با ما همراه شوید تا به این سوالات پاسخ دهیم. در این آموزش همچنین به تنظیمات دوربین برای عکاسی با نوردهی طولانی یا کوتاه اشاره شده است.عکاسی بارداری تهران
[نوردهی در عکاسی]عکاسی کودک

نوردهی طولانی چیست؟

من بحث های زیادی با عکاسان همکار در مورد تعریف دقیق نوردهی طولانی داشته ام. در ابتدا، اکثر آنها نوردهی طولانی را تصویری در نظر می گیرند که در آن ابرها در میان آسمان کشیده شده اند، یا آب در حال حرکتی که مانند ابریشم یا یخ به نظر می رسد. با این حال، این تنها قضاوتی بر اساس جنبه های بصری تصویر است. اگر اثرات آن را نبینید، دیگر یک نوردهی طولانی در نظر گرفته نمی شود؟ یک نوردهی ۲۰ ثانیه ای، صرف نظر از اثرات آن، ۲۰ ثانیه (طولانی) محسوب نمی شود؟
تعریف نوردهی طولانی
تعریفی که اکثر دوستان عکاس من بر سر آن به توافق رسیده اند این است که یک نوردهی طولانی زمانی شروع می شود که شما نمی توانید با گرفتن دوربین در دست، یک تصویر شارپ بگیرید. به طور معمول، این زمان در حدود ۱/۵۰ ثانیه برای یک لنز واید است.
[نوردهی در عکاسی]
استفاده از سه پایه، داشتن یک نوردهی طولانی را امکان پذیر می کند.
مطالعه موردی #۱ – آبشارها
آبشارها اغلب برای شروع آزمایش با نوردهی های طولانی ایده آل هستند. از آنجا که آب به سرعت در حال حرکت است، برای ثبت کمی حرکت، به یک نوردهی بسیار طولانی نیاز ندارید. در واقع، به یک سرعت شاتر بسیار سریع برای جلوگیری از ثبت هر گونه حرکتی نیاز دارید.
انتخاب سرعت شاتر تاثیر بسیار زیادی بر تصویر دارد. ممکن است برای شروع ثبت حرکت آب در تصاویر خود، حتی به یک فیلتر هم نیازی نداشته باشید. با این حال، به نظر من گاهی اوقات عکاسی از آبشارها به همین دلیل دشوار و پیچیده است. سرعت شاترهای متفاوت چنان تاثیر زیادی دارند که کل حس و حال تصویر شما (و داستانی که می گویید)، به سرعت تغییر می کند. بنابراین، در نظر داشته باشید که چه چیزی را می خواهید منتقل کنید.

اگر از یک آبشار بزرگ با قدرت زیاد عکس می گیرید، ممکن است بخواهید از یک سرعت شاتر سریع برای ثبت قدرت و زیبایی خالص آن استفاده کنید. در حالی که یک آبشار کوچکتر ممکن است جذاب تر شود، اگر از یک سرعت شاتر آهسته (نوردهی طولانی) استفاده کنید. هنگام کار با سرعت شاترها، آزمایش کردن همیشه کلید کار است.
[نوردهی در عکاسی]
آبشار Rjukandefossen در نروژ، سرعت شاتر ۱/۵ ثانیه.
برای عکس بالا، من تصمیم گرفتم از یک سرعت شاتر آهسته استفاده کنم که نیازمند استفاده از سه پایه باشد، اما نه آنقدر طولانی که آب کاملا مات شود. بافت ها در آب به ایجاد جو کلی تصویر کمک کرده، و خلوص آن را تکمیل می کنند. من با حفظ کمی بافت در آب، ترکیب بندی را نیز تقویت کرده ام. هنگامی که از یک سرعت شاتر طولانی تر استفاده کردم (عکس زیر را ببینید)، بسیاری از خطوط در پیش زمینه از دست رفتند و جریان آب دیگر طبیعی نبود.
[نوردهی در عکاسی]
آبشار Rjukandefossen در نروژ، سرعت شاتر ۲۰ ثانیه.
هنگامی که زمان نوردهی را به ۲۰ ثانیه افزایش دادم، تصویر حس خالص و طبیعی خود را از دست داد، که آن چیزی بود که من می خواستم منتقل کنم. اکنون، تصویر یک ظاهر غیر طبیعی دارد و با وجود این که هنوز هم از لحاظ بصری دلپذیر است، اما دیگر چندان جالب نیست.
سرعت شاتر طولانی ایده آل نبود، چون رودخانه به سرعت در جریان بود. اگر آب آرام تر بود، شاید یک نوردهی ۲۰ ثانیه ای بهتر جواب می داد. هنگام عکاسی از یک آبشار مطمئن شوید که سرعت جریان آب را در نظر بگیرید، چون این مسئله تاثیر زیادی بر انتخاب سرعت شاتر شما دارد.
اگر از یک سرعت شاتر سریعتر از تصویر اول استفاده می کردم (مثلا ۱/۵۰۰ ثانیه)، باز هم تاثیر متفاوتی بر تصویر داشت. چنین سرعت شاتر سریعی آب را متوقف کرده و حس حرکت نشان داده شده در تصویر اول را از بین می برد. در عوض، بافت زیادی در آب وجود داشت، اما حرکتی که آن را تعریف کند نه. این به یک تصویر آشفته، و باز هم، کمتر جذاب منجر می شد.
مطالعه موردی #۲ – مناظر دریایی
هنگام کار با تصاویری که بیش از یک المان متحرک دارند (به عنوان مثال آسمان و آب)، برای انتخاب یک سرعت شاتر باید عوامل متعددی را در نظر بگیرید. انتخاب سرعت شاتر نه تنها تعیین می کند که آسمان چطور به نظر برسد، بلکه برای ظاهر آب نیز بسیار مهم است. در واقع، از آنجا که آب سریعتر حرکت می کند، اینجاست که بزرگترین تفاوت را خواهید دید (درست مانند آبشارها).
[نوردهی در عکاسی]
برای عکس بالا، من از سرعت شاتر ۰٫۶ ثانیه استفاده کردم. در مقایسه با تصاویر دارای نوردهی های طولانی، این هنوز هم سرعت شاتر نسبتا کوتاهی است، و برای عده ای، حتی به عنوان یک نوردهی طولانی واجد شرایط نیست. با این حال، با وجود این که سرعت شاتر تنها ۰٫۶ ثانیه است، مقدار زیادی حرکت در تصویر وجود دارد. زیرا موج ها به سرعت جلو می آمدند و دوربین قادر بود مقدار زیادی حرکت را در آن زمان کوتاه ثبت کند.
هنگام عکاسی از مناظر دریایی، من شخصا طرفدار نوردهی های بین ۰٫۵ تا ۱٫۵ ثانیه هستم (به خصوص هنگام استفاده از یک پرسپکتیو پایین مانند این). سرعت شاتر به اندازه کافی طولانی هست که حرکت را ثبت کند، اما به اندازه کافی سریع نیز هست که هنوز هم بافت زیادی در آب وجود داشته باشد. خطوطی که به دلیل سرعت شاتر آهسته به وجود می آیند، تاثیر قابل توجهی در بهبود ترکیب بندی دارند.
[نوردهی در عکاسی]
در عک دوم، من زمان نوردهی را به ۳۰ ثانیه افزایش دادم، که به دوربین اجازه داد تا حرکت را در مدت زمان طولانی تری ثبت کند. همانطور که می توانید ببینید، بافتی که در تصویر قبلی وجود داشت از بین رفته و ظاهر آب کاملا تغییر کرده است. اکنون بیشتر شبیه یخ، یا نوعی حالت جامد به نظر می رسد.
با این حال، ابرها نیز به طور قابل توجهی متفاوت از منظره دریایی اول هستند. با استفاده از یک نوردهی ۳۰ ثانیه ای، دوربین حرکت ابرها را نیز ثبت کرده، که به یک آسمان پویاتر منجر شده است. هنگامی که ابرها در میان آسمان کشیده می شوند، مانند تصویر بالا، باید یک عامل دیگر را هم برای ترکیب بندی خود در نظر بگیرید. در این سناریو، ابرها به سمت افق حرکت می کنند، و یک سری خطوط اضافی ایجاد می کنند که به هدایت چشم شما به میان تصویر کمک می کند. اغلب این می تواند مزیت بزرگی باشد.
من معتقد نیستم که یکی از این دو عکس لزوما بهتر از دیگری است، اما باز هم مهم است که درک کنید چطور انتخاب سرعت شاتر (زمان نوردهی) بر تصویر تاثیر خواهد گذاشت. هنگام کار با یک سرعت شاتر آهسته، با چند عامل جدید روبرو می شوید (مانند خطوط هدایتگر مفید در آسمان) و آگاه بودن از آنها روند یادگیری عکاسی با نوردهی طولانی را آسان تر می کند.
مطالعه موردی #۳ – منظره کلی (عمومی)
هنگامی که المان حرکت دوم را حذف می کنید، انتخاب سرعت شاتر تا حدودی کم اهمیت تر می شود. با این حال، اگر ابرها کمی حرکت داشته باشند، تفاوت زیادی بین یک نوردهی ۳۰ ثانیه ای و یک نوردهی ۱ ثانیه ای وجود خواهد داشت. اما تفاوت بین یک نوردهی ۰٫۵ ثانیه ای و یک نوردهی ۵ ثانیه ای برای یک عکس منظره کلی و یک منظره دریایی یا آبشار کمتر قابل توجه است.
برای من زیاد پیش می آید که ببینم کسی هنگام عکاسی از یک کوه در یک روز بدون ابر، از فیلتر ND استفاده می کند. این کار در دفعات اول استفاده از فیلترها بسیار رایج است، چون شما می خواهید همیشه از آنها استفاده کنید. با این حال، زمانی که هیچ المان متحرکی در تصویر وجود نداشته باشد، یک نوردهی ۲ دقیقه ای هیچ تفاوتی با یک نوردهی ۱/۱۰۰ ثانیه ندارد. از اینها گذشته، فیلتر ND حرکت ایجاد نمی کند، آن را ثبت می کند.
[نوردهی در عکاسی]
تصویر بالا یک نمونه معمول از زمانی است که نوردهی طولانی تفاوت زیادی ایجاد نمی کند. من از یک زمان نوردهی ۱/۵ ثانیه برای این تصویر خاص استفاده کردم، اما اگر به جای آن از یک نوردهی ۳۰ ثانیه ای با فیلتر استفاده می کردم، باز هم کم و بیش همینطور به نظر می رسید. به عبارت ساده، استفاده از یک نوردهی طولانی در این صحنه فایده ای ندارد.
تا وقتی که شما حداقل یک المان متحرک نداشته باشید، قدرت واقعی عکاسی با نوردهی طولانی مشخص نمی شود (به یاد داشته باشید، این المان متحرک می تواند چیزی به سادگی چمن در حال حرکت در باد باشد). در تصویر زیر، همان صحنه را می بینید، اما این بار در آسمان ابر وجود دارد. سرعت شاتری که من برای این تصویر استفاده کردم ۱/۱۵ ثانیه بود، که به این معنی است که من – هنوز – قادر به ثبت هیچ حرکتی نبودم.
[نوردهی در عکاسی]
زمانی که ابرها ظاهر شدند و یک المان حرکت در کادر وجود داشت، نوردهی طولانی بر تصویر تاثیر گذاشت. از آنجا که ابرها در حال حرکت بودند، من توانستم حرکت را ثبت کنم، و باز هم، یک تصویر پویاتر ایجاد کنم.
[نوردهی در عکاسی]
برای عکس بالا، من زمان نوردهی را به ۳۰ ثانیه افزایش دادم. با افزایش آن، به وضوح می توانید ببینید که آسمان تغییر کرده و حس و حال کلی تصویر نیز همراه با آن عوض شده است. متاسفانه، ابرها در حال حرکت به یک طرف بودند (حرکت ابرها جانبی بود). اگر ابرها به سمت من حرکت می کردند یا از من دور می شدند، تصویر تا حد زیادی از نوردهی طولانی نفع می برد و از مزیت خطوط هدایتگر بهره مند می شد که به هدایت چشم به سمت آن ساختار کمک می کرد. از آنجا که ابرها در حال حرکت به یک طرف بودند، سایر خطوط هدایتگر در تصویر نیز خیلی مفید نیستند، با وجود این که خوب به نظر می رسند.
خلاصه و نتیجه گیری
امیدوارم بعد از خواندن این مقاله آموزشی درک بهتری از نحوه تاثیر سرعت شاتر بر یک تصویر، و این که چه موقع افزایش یا کاهش آن سودمند خواهد بود، داشته باشید. هیچ راه «درستی» برای انجام این کار وجود ندارد، و در نهایت، این که کدام تصویر را ترجیح می دهید، بستگی به چیزی دارد که در تصویر خود به دنبال آن هستید. با این حال، همانطور که چندین بار اشاره کردم، بسیار مهم است که درک کنید چطور یک سرعت شاتر طولانی تر یا کوتاه تر بر تصویر تاثیر خواهد گذاشت. با درک این مسئله، می توانید در محل عکاسی تا حد زیادی در وقت خود صرفه جویی کرده و در نهایت تصاویر بهتری ایجاد کنید.
به یاد داشته باشید، زمانی که بیش از یک المان متحرک در کادر وجود داشته باشد، یک سرعت شاتر آهسته تر می تواند بر ظاهر تصویر تاثیر بگذارد. زمانی که هیچ المان متحرکی وجود نداشته باشد، یک سرعت شاتر آهسته هیچ تفاوتی ایجاد نمی کند.
نویسنده: کریستین هویبرگ (Christian Hoiberg)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در پنجشنبه ۸ آذر ۱۳۹۷ساعت 1:13
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 عکاسی از آسمان شب بسیار سرگرم کننده است و می تواند به عکس های خیره کننده ای منجر شود. در این مقاله، به آموزش نقاشی با نور در عکاسی ستارگان می پردازیم. اگر می خواهید با تکنیک عکاسی نقاشی با نور نیز آشنا شوید، این آموزش برای شماست.  آتلیه بارداری
نیازی نیست برای گرفتن عکس های باورنکردنی و ماورایی از ستارگان، به جاهای خیلی دور بروید. از آنجا که عملکرد دوربین ها در نور کم دائما در حال بهبود است، عکاسی از ستارگان در دسترس عده بیشتری از عکاسان قرار گرفته است.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]عکاسی کودک در کرج

عکاسی از آسمان شب بسیار سرگرم کننده است و می تواند به عکس های خیره کننده ای منجر شود. در این مقاله، به آموزش نقاشی با نور در عکاسی ستارگان می پردازیم، و تاثیر زمین در جذابیت بخشیدن به این عکس ها را بررسی خواهیم کرد. اگر می خواهید با تکنیک عکاسی نقاشی با نور نیز آشنا شوید، این آموزش برای شماست.

حتی اگر موفق شوید با تصاویر واضح و شارپ و به خوبی نوردهی شده از ستارگان به خانه بیایید، ممکن است تعجب کنید که یک چیزی کم است. بسیاری از عکس های آسمان شب چه چیزی کم دارند؟ ممکن است آنقدر بر عکاسی از آسمان تمرکز کنید که فراموش کنید این زمین است که آن تصاویر را جالب می کند.
به عکس های آسمان شب جذابیت ببخشید

یکی از بهترین کارهایی که می توانید برای اضافه کردن عمق به یک عکس منظره انجام دهید، این است که کمی جذابیت پیش زمینه در آن بگنجانید. عکاسی از ستارگان هم همینطور است.

به همین دلیل است که می بینید اکثر عکس های خیره کننده از ستارگان شامل المان های طبیعی یا دست ساز بشر مانند صخره ها، فانوس های دریایی، یا انبارهای قدیمی هستند.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]

قبل: یک نوردهی ۲۰ ثانیه ای تنها با استفاده از نور محیط.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]

بعد: همان صحنه که در آن شن و ماسه ها با نقاشی با نور از طریق صفحه نمایش تلفن همراه من، روشن شده اند.

شما ممکن است قبلا گنجاندن جذابیت پیش زمینه در عکس های آسمان شب را امتحان کرده باشید. مشکل این است که بهترین مکان ها برای عکاسی از ستارگان، تاریک ترین مکان ها هستند؛ تا آنجا که ممکن است به دور از آلودگی نوری، با نور مهتاب کم یا بدون آن. متاسفانه، این بدین معنی است که نور محیط برای روشن کردن پیش زمینه ای که می خواهید در تصویر بگنجانید، بسیار کم است.

یک راه حل ساده نقاشی با نور نامیده می شود، که انواع مختلفی دارد و می توان آن را با استفاده از تکنیک های مختلف انجام داد. اصل کلی این است که به بخش هایی از صحنه نور اضافه کنید تا روشن شوند. این کار نه تنها عکاسی از ستارگان را دگرگون می کند، بلکه بسیار سرگرم کننده نیز هست.

بهترین بخش آن این است که به هیچ تجهیزات تجملی یا گران قیمتی نیاز ندارید. تمام چیزی که نیاز دارید یک منبع نور است. شما می توانید از هر چیزی که در دسترس دارید استفاده کنید؛ یک چراغ قوه، لامپ کمپینگ، تلفن همراه خود، یا حتی چراغ های جلوی ماشین خود. من دیده ام که برخی افراد از یک دِرون (پهباد) استفاده می کنند. من همیشه یک چراغ پیشانی به همراه دارم تا بتوانم کاری که انجام می دهم را ببینم، بنابراین اغلب از همان برای این ترفند عکاسی استفاده می کنم.
آموزش عکاسی نقاشی با نور

نقاشی با نور سخت نیست، در واقع خیلی هم آسان است. زمانی که دوربین خود را تنظیم کردید و آماده عکاسی شدید، یک عکس از صحنه با نور محیط بگیرید تا مطمئن شوید که برای آسمان و ستارگان نوردهی کرده اید.

هنگامی که از تنظیمات خود راضی بودید، خودتان یا یک دوست از منبع نور برای نقاشی با نور بر روی المان های پیش زمینه که می خواهید روشن شوند، استفاده کنید. با نقاشی مقدار کمی از نور در صحنه شروع کنید، سپس تصویر را بررسی کنید. به ندرت پیش می آید که بار اول آن را درست به دست آورید.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]

قبل: یک نوردهی ۲۵ ثانیه ای از یک صحنه کمپینگ با نور آتش و یک چراغ LED قرار داده شده در داخل چادر.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]

بعد: همان صحنه که در آن اتومبیل در سمت راست صحنه به وسیله چراغ پیشانی من روشن شده است.

چندین نوردهی (نوردهی های چندگانه) بگیرید، و در صورت لزوم به آرامی با نور بیشتری نقاشی کنید. نقاشی از زوایای مختلف را امتحان کنید تا ببینید چطور ظاهر پیش زمینه را تغییر می دهد. از راه رفتن در داخل کادر نترسید. در زمان های نوردهی ۳۰-۲۰ ثانیه، تا وقتی که حرکت می کنید، قابل مشاهده نخواهید بود. فقط مراقب باشید که منبع نور را به سمت لنز نگیرید. من متوجه شده ام که پوشیدن لباس سیاه به شما کمک می کند تا در عکس دیده نشوید.

از آنجا که شما با مقادیر بسیار کم نور محیط عکس می گیرید، متوجه خواهید شد که به راحتی ممکن است در نقاشی با نور و زیاد نوردهی کردن پیش زمینه دچار افراط شوید. این تکنیک را هرچه کمتر استفاده کنید، بهتر است. اگر پیش زمینه خیلی روشن است، با نور کمتری نقاشی کنید یا از منبع نوری استفاده کنید که زیاد روشن نباشد. من متوجه شده ام که نور صفحه نمایش تلفن همراهم خوب عمل می کند. همچنین به شما اجازه می دهد تا رنگ نور را انتخاب کنید.

مانند هر نوع عکاسی دیگری، فراموش نکنید که نور خارج از دوربین (نوری که از دو طرف صحنه می آید) ظاهر بسیار دلپذیرتری به عکس های شما می دهد و در آنها عمق ایجاد می کند. به جای ایستادن در پشت دوربین خود و نقاشی با نور در حالی که شاتر باز است، به کنار آن بروید یا در میان صحنه راه بروید تا زوایای جهت نور را تغییر دهید. فقط مطمئن شوید که بررسی کنید اولین بار از کجا قدم برمی دارید!
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]

قبل: یک درخت سیلوئت شده در مقابل نور کهکشان راه شیری
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]

بعد: من از یک چراغ کمپینگ برای نقاشی با نور بر روی لبه درخت استفاده کردم، که به صحنه کمی عمق می بخشد و نگاه بیننده را به سمت ستارگان هدایت می کند.
پس پردازش تصاویر ستارگان

وقتی زمان ویرایش عکس ها فرا می رسد، هرچه تعداد فریم (عکس) هایی که با آنها کار می کنید بیشتر باشد، بهتر است. ممکن است متوجه شوید یک نوردهی وجود دارد که در آن به نوردهی و نقاشی با نور در یک کادر دست یافته اید، در این صورت می توانید آن را ویرایش کنید.

در یک سناریوی محتمل تر که شما بخش های مختلفی از کادرهای مختلف را دوست دارید، می توانید به راحتی آنها را در فتوشاپ با هم ترکیب کنید تا یک عکس ترکیبی بسازید.

اینجاست که نوردهی پایه شما بدون هیچ نور اضافی به کار می آید. تصاویری که می خواهید با آنها عکس ترکیبی بسازید را انتخاب کنید، از جمله نوردهی پایه، سپس از این تکنیک ترکیب دیجیتال برای ترکیب آنها در فتوشاپ استفاده کنید. من دوست دارم قبل از وارد کردن تصاویر به فتوشاپ، یک ویرایش پایه در لایت روم بر روی آنها انجام دهم، و بعد از ترکیب آنها در یک عکس، ویرایش های نهایی را اضافه می کنم.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور] قبل: صخره ها و درختان جاشوا به دلیل آلودگی نور محیط کمی روشن شدند.
[عکاسی نجومی با نقاشی با نور]
بعد: همان صخره ها و درختان که همانطور که من در میان صحنه راه می رفتم، با نور چراغ قوه من نقاشی شدند.
این کار ساده تر از چیزی است که فکر می کنید
نقاشی با نور ممکن است مانند یک تکنیک عکاسی پیچیده به نظر برسد، اما در واقع بسیار ساده است. این تکنیک می تواند عکاسی شما از ستارگان را از خوب به عالی تبدیل کند، و متوجه خواهید شد که روند کار بسیار لذت بخش، و حتی اعتبادآور است!
دفعه بعد که با دوربین خود راهی عکاسی در شب شدید، یک چراغ قوه اضافی با خود بردارید و نقاشی با نور را امتحان کنید. بعدا خوشحال خواهید شد که این کار را انجام دادید. امیدوارم این آموزش عکاسی برایتان مفید واقع شده باشد.
نویسنده: روان سیمز (Rowan Sims)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در چهارشنبه ۷ آذر ۱۳۹۷ساعت 1:35
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 آیا تا به حال این سوال برایتان پیش آمده که تعدیل کننده های نور (light modifiers) استودیو چه تفاوتی در پرتره های شما ایجاد می کنند؟ آیا تا به حال متقاعد شده اید که آنها در کیفیت نور تفاوت ایجاد می کنند؟ در این آموزش عکاسی پرتره من تصمیم گرفتم چند آزمایش انجام دهم تا اثراتی که چند تعدیل کننده نور استودیوی پایه می توانند بر پرتره ها داشته باشند را به شما نشان دهم.
[عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]
برای عده ای، تعدیل کننده مناسب ممکن است یک تصویر را عالی کرده، و تعدیل کننده اشتباه می تواند آن را خراب کند.عکاسی بارداری
اصطلاحات تکنیکی:عکاسی نوزادی

قبل از هر چیز، اگر در نورپردازی مصنوعی تازه کار هستید، بیایید نگاهی به چند اصطلاح تکنیکی بیانداریم:

فلاش – یک منبع نور مصنوعی الکترونیکی که یک نور ناگهانی و کوتاه را بیرون می دهد. فلاش در آمریکای شمالی تحت عنوان استروب نیز شناخته شده است.
رفلکتور – پنلی که نور را به سمت منبع بازتاب می کند و در انواع نقره ای، طلایی، سیاه، سفید، پارچه ای یا جنس های دیگر موجود است. (آشنایی با انواع رفلکتور)
تعدیل کننده نور – یک شیء متصل به قسمت جلوی فلاش برای تغییر کیفیت و تاثیر نور ورودی به دوربین.
چتر عکاسی – یک چتر ساخته شده از پارچه نیمه شفاف که نور می تواند از میان آن عبور کند.
دیفیوزر (پخش کننده) – ماده ای که نور با عبور از میان آن به طور یکنواخت پراکنده می شود، در نتیجه نور را نرم تر کرده و درخشش شدید و خشن آن را کمتر می کند.
سافت باکس – یک محفظه بسته که معمولا با پارچه سفید یا نقره ای پوشیده شده است، و در اَشکال مختلف (مانند مربعی، مستطیلی، چتری، هشت ضلعی) موجود است. سافت باکس نور فلاش را محدود کرده و آن را از میان یک ماده پخش کننده عبور می دهد، در نتیجه اجازه می دهد تا کنترل بیشتری بر اندازه و پخش نوری که به سوژه شما می رسد داشته باشید.
گرید (توری) – معمولا از نوارهای پارچه ای ساخته می شود، که به هم دوخته می شوند (به صورت مشبک) تا یک گرید سه بعدی را ایجاد کنند که به تعدیل کننده نور متصل می شود. گرید نور را متمرکز کرده، آن را جهت دارتر می کند، و به عکاس اجازه می دهد تا کنترل بیشتری بر آن داشته باشد. همچنین نشت نور به قسمت های دیگر را نیز محدود می کند.
تعدیل کننده های نور استودیوی مورد استفاده در این مقاله
بیایید با نمودار نورپردازی که در زیر نشان داده شده، شروع کنیم. چیدمان من شامل ۲ منبع نور و موارد زیر بود:
[عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]
    یک دیوار تیره
    یک رفلکتور پنل نقره ای در سمت چپ دوربین
    یک فلاش بلند در سمت چپ دوربین برای روشن کردن موها – من به دنبال جدا کردن سوژه از پس زمینه نبودم، چون از یک کاناپه رنگی روشن استفاده می کردم که سوژه و پس زمینه را از هم جدا می کرد. همچنین یک نورپردازی نسبتا تاریک، و حالت دار (احساسی) می خواستم، بنابراین فلاش را با چند لایه پارچه دیفیوزر پوشاندم. این کار نور را کاهش داده و به جای این که بر روی دیوار بتابد، آن را به سوژه محدود کرد.
    یک فلاش در سمت راست دوربین که تعدیل کننده های مختلف را به آن متصل کردم.
    تعدیل کننده های نور استودیو: سرپوش فلاش، چتر نیمه شفاف، سافت باکس چتری، سافت باکس ۶۰ × ۹۰، پارچه دیفیوزر، گرید.
    البته، شما با یک منبع نور هم می توانید عکس بگیرید. در اینجا می توانید آموزش عکاسی پرتره با یک منبع نور برای مبتدیان را ببینید.
    [عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]
    سمت چپ: #۱ چتر عکاسی رو به سمت بیرون (پشت به سوژه). سمت راست: #۲ چتر عکاسی رو به سمت داخل (رو به سوژه).
    ۱
    چتر عکاسی پشت به سوژه
    برای تصویر بالا سمت چپ، من از یک چتر عکاسی و فلاش پشت به سوژه استفاده کردم. می توانید ببینید که هنوز هم نور به صورت سوژه می تابد، اما سایه ها در سمت چپ صورت و گردن او بسیار واضح تر و شدیدتر هستند. نور اصلا نمی توانست به رفلکتور سمت چپ سوژه برسد.
    ۲
    چتر عکاسی رو به سمت سوژه
    حالا آن را با تصویر سمت راست مقایسه کنید. من فلاش و چتر را ۱۸۰ درجه چرخاندم، به طوری که فلاش رو به سمت سوژه قرار گرفت و از پشت چتر عکس گرفتم. سایه ها بسیار نرم تر هستند، نور بیشتری به سوژه رسیده است، و می توانید نوری که به کاناپه در سمت چپ تابیده است را نیز ببینید، که به این معنی است که رفلکتور کار خود را در بازتاب نور به خوبی انجام داده است.
    [عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]
    سمت چپ: #۳ فلاش تنها با سرپوش. سمت راست: #۴ سافت باکس چتری
    ۳
    فلاش تنها با هود یا سایبان
    برای تصویر بالا سمت چپ، من با استفاده از فلاش الکترونیکی و هود (hood) آن عکس گرفتم. از آنجا که این فلاش نسبتا کوچک است، پخش نور را کمی محدود کرده و آن را بیشتر بر قسمتی که نورپردازی می کنید، متمرکز می کند.
    نور درست همانطور که از هود خارج می شود، پخش می شود. سایه های روی صورت در اینجا هنوز هم مشخص هستند، و آنقدر که من دوست دارم نرم نیستند، اما خیلی بهتر از #۱ است، که در آن سایه ها بسیار تاریک تر و سخت تر هستند.
    ۴
    سافت باکس چتری
    در تصویر بالا سمت راست، من از یک سافت باکس چتری گود استفاده کردم که به من اجازه می داد تا هم فلاش و هم چتر را پشت به سوژه قرار دهم. چتر پوشش نقره ای دارد که تمام نور را از میان یک پارچه دیفیوزر به سمت سوژه بازتاب می کند. کیفیت نور حاصل نرم تر است و به دلیل بازتاب و پخش، به طور یکنواخت تر پراکنده شده است.
   آن را با تصویر #۲ مقایسه کنید که در آن تنها از چتر عکاسی بدون بازتاب استفاده شده است. توجه کنید که چطور کیفیت نور بر روی پوست ملایم تر و یکنواخت تر است، و سایه های روی گردن و زیر بینی نیز نرم تر هستند.
    [عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]
    سمت چپ: #۵ بدون پنل دیفیوزر. سمت راست: #۶ سافت باکس با پنل دیفیوزر.
    ۵
    سافت باکس بدون پنل دیفیوزر
    من این بار از یک سافت باکس مستطیلی ۶۰ × ۹۰ برای تصاویر بالا استفاده کردم. تصویر سمت چپ یک نمونه بدون پنل دیفیوزر بر روی سافت باکس است. عکس گرفتن از سوژه بدون پنل دیفیوزر مانند عکاسی با یک هود است، مانند مثال #۳ (هود نیز دارای یک پوشش نقره ای است)، فقط سافت باکس بزرگتر است.
    نور فلاش از سوژه به پوشش نقره ای سافت باکس می تابد و از پوشش نقره ای به سمت سوژه بازتاب می شود، بدون این که لازم باشد از میان یک پنل دیفیوزر عبور کند.
    ۶
    سافت باکس با پنل دیفیوزر
    با مقایسه دو تصویر بالا، آیا متوجه کیفیت نرمتر نور بر روی چهره سوژه در تصویری که دارای دیفیوزر است، شدید؟ تفاوت ظریفی است، اما من می توانم آن را ببینم. اگر دقیق تر نگاه کنید، می بینید که نور بدون دیفیوزر سردتر و کمی سخت تر است. این نور به طور مستقیم از پوشش نقره ای سافت باکس می آید و از میان هیچ دیفیوزری رد نشده است.
    این تفاوت بر روی کاناپه قابل توجه است؛ تصویر سمت چپ کمی شارپ تر است و تصویر سمت راست تاریک تر و یکنواخت تر. چشم سمت چپ سوژه را مقایسه کنید (سمت راست دوربین) – سایه ها در تصویر سمت چپ قوی تر و عمیق تر از تصویر سمت راست هستند.
    اثر تعدیل کنندگی یک پارچه دیفیوزر اینگونه است!
    [عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]

    سمت چپ: #۷ سافت باکس با گرید. سمت راست: #۸ سافت باکس پوشانده شده با گرید با قدرت تنظیم شده.
    ۷
    سافت باکس با گرید
    من یک گرید به چیدمان نور بالا اضافه کردم، بنابراین اکنون یک سافت باکس نقره ای با یک پنل دیفیوزر به علاوه یک گرید متصل به جلوی پنل دیفیوزر داریم. این چیدمان سافت باکس پوشانده شده با گرید (گرید شده) نامیده می شود.
    توجه کنید که چقدر میزان نور کاهش یافته است. نور بر روی چهره متمرکز شده، و نشت نور کمی بر روی لباس ها، بازوها و قسمت های بیرونی فضای عکسبرداری شده وجود دارد.
    تصویر حاصل بسیار تاریک تر، پر حس و حال تر، و دارای تُن های گرم تر است. با این حال، من احساس می کنم که خیلی کم نوردهی شده، و جزئیات روی لباس از دست رفته است، در حالی که من می خواستم آنها را نشان دهم. دیوار سبز خیلی سیاه به نظر می رسد، و لباس خیلی با آن ترکیب شده است.
    ۸
    سافت باکس پوشانده شده با گرید با قدرت تنظیم شده
    در تصویر بالا سمت راست، من سافت باکس پوشانده شده با گرید را هنوز دارم ولی قدرت فلاش را به دلخواه خودم تنظیم کردم تا جزئیاتی که می خواستم را برگردانم. این تنظیمات فلاش جدید، چهره را بیشتر روشن کرد و هایلایت های موها و چشم ها را برگرداند. همچنین کمی نور به پس زمینه نیز اضافه کرد.
    تصویر نهایی که من در ذهنم داشتم دارای یک پس زمینه بافت دار بود، بنابراین این بافت را در فتوشاپ به دیوار سبز تیره اضافه کردم. به نظر من، یک بافت ظریف جلوه بیشتری به تصویر می دهد و بیشتر با نورپردازی تیره و حالت داری که من به دنبالش بودم، متناسب است.
    [عدیل کننده های نور عکاسی پرتره]
    این مقایسه تعدیل کننده های نور برای شما مفید بود؟ لطفا تجربیات خود را از نورپردازی در استودیو در قسمت نظرات به اشتراک بگذارید.
    نویسنده: لیلی ساویر (Lily Sawyer)

منبع:

لنزک

 


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در چهارشنبه ۷ آذر ۱۳۹۷ساعت 1:34
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 این که چطور از یک صحنه عکس بگیرید، تعیین می کند که چه نوع داستانی می خواهید بگویید و چه احساسی می خواهید بینندگان از دیدن آن عکس داشته باشند. قدرت پرسپکتیو فراتر از در نظر گرفتن سوژه های عکاسی شماست؛ این مسئله مربوط به زاویه دوربین، نزدیکی شما به سوژه ها و آنچه که در کادر می گنجانید است، که نقش مهمی در تصویر نهایی شما دارد. در این آموزش کوتاه، با انواع پرسپکتیو آشنا می شوید. آتلیه کودک
عکاسی نوزاد در خانه
در زیر نمونه هایی از پرسپکتیوهای مختلف و این که چرا باید به این شیوه عکس بگیرید، ارائه شده است.
انواع پرسپکتیو در عکاسی – چند نمونه پرسپکتیو مختلف

عکاسی از یک زاویه پایین و مستقیم – برای به دست آوردن پرسپکتیو (قرار گرفتن در سطح چشم) یک کودک
[پرسپکتیو در عکاسی] [پرسپکتیو در عکاسی]

عکاسی رو به سمت پایین – برای به دست آوردن یک حس مقیاس (مثلا، این کودک کوچک است)، برای حذف المان های حواس پرت کننده در پس زمینه، یا برای به دست آوردن برق چشم (کچ لایت) طبیعی در چشمان سوژه شما.
[پرسپکتیو در عکاسی]

عکاسی رو به سمت بالا – برای تبدیل تمام صحنه، مانند درختان یا دورنمای شهری، به پس زمینه
[پرسپکتیو در عکاسی]

عکاسی واید – برای نشان دادن محیط اطراف
[پرسپکتیو در عکاسی]

عکاسی از نزدیک – برای ایجاد یک حس صمیمی یا برجسته کردن یک عمل یا جزئیات خاص
[پرسپکتیو در عکاسی] [پرسپکتیو در عکاسی]

گنجاندن بازتاب ها – برای دادن یک بُعد اضافی به تصویر
[پرسپکتیو در عکاسی] [پرسپکتیو در عکاسی]

عکاسی از پشت چیزها – برای این که به نظر برسد شما دارید پنهانی به یک لحظه خصوصی نگاه می کنید.

چیزی که متوجه خواهید شد این است که: پرسپکتیو بر درک یک بیننده تاثیر می گذارد!

نتیجه گیری:

۱- قبل از این که دکمه شاتر را فشار دهید، یک لحظه وقت بگذارید و در مورد این که می خواهید سوژه در تصویر چطور به نظر برسد، فکر کنید. آیا چیزی وجود دارد که بخواهید آن را برجسته کنید؟ داستانی هست که بخواهید بگویید؟

۲- شما به تجهیزات دوربین تجملی یا مجموعه ای از لنزهای گران قیمت برای ایجاد پرسپکتیوهای مختلف نیازی ندارید. شما تنها به خلاقیت و توانایی حرکت کردن در اطراف نیاز دارید… همین!

نکته دیگری مد نظر دارید؟ لطفا در قسمت نظرات به اشتراک بگذارید.

نویسنده: آنی تائو (Annie Tao)

منبع:

لنزک

 


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در چهارشنبه ۷ آذر ۱۳۹۷ساعت 1:33
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 اگر به دنبال ثبت عکس های واضح و شارپ هستید، این آموزش فوکوس خودکار برای شماست. در این مقاله با انواع فوکوس خودکار (Autofocus یا AF) مثل فوکوس تشخیص فاز و تشخیص کنتراست آشنا شده، مُد های فوکوس خودکار و تنظیمات فوکوس خودکار دوربین های نیکون و کانن را بررسی کرده و عکاسی با سیستم فوکوس خودکار دوربین را آموزش می دهیم.  آتلیه کودک
[عکاسی با فوکوس خودکار ]آتلیه بارداری شرق تهران

آیا تا به حال پیش آمده که بعد از یک جلسه عکاسی در مورد عکس هایی که گرفته اید احساس اطمینان داشته باشید، اما بعد از بررسی دقیق تر متوجه شده باشید که اکثر تصاویر به میزان کم یا زیاد، عقب یا جلو فوکوس شده اند؟ اگر اینطور است، این مقاله قطعا برای شماست!

چشم های من ناخودآگاه به سمت تصاویر به وضوح شارپ و دارای جزئیات کشیده می شوند، چون من در جوانی کارهای برخی عکاسان خبری مانند گوردن پارکز، دایان آربوس، الیوت ارویت، و یوجین ریچاردز را بررسی و مطالعه می کردم.

این عکاسان نه تنها محتوای حقیقی و دیدنی (لحظات) را ثبت می کردند، بلکه این کار را با چنان تیزهوشی و فراست تکنیکی انجام می دادند که حواس بصری مرا غلغلک می داد و ستون فقرات مرا به لرزه می انداخت. من می خواستم تصاویری ایجاد کنم که به اندازه همان تصاویری که می پرستیدم، تمیز و فریبنده باشند.
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

فوکوس خودکار در عصر تکنولوژی دیجیتال مدرن، امکان ثبت سریع سوژه را فراهم می کند، اما این تکنولوژی در هنگام گرفتن تصاویر در محیط های پر هرج و مرج یا شرایط نامطلوب – و به طرز شگفت آوری، حتی در شرایط ایده آل – گاهی اوقات منجر به ایجاد نتایج بی ثبات و غیر قابل اطمینانی می شود.

قصد من از نوشتن این مقاله، بحث در مورد فوکوس خودکار (AF) است: این که چگونه کار می کند، و مُدها و نقاط AF مختلف موجود، برای اطمینان از فوکوس باثبات تر حتی در چالش برانگیزترین شرایط.

سیستم های فوکوس خودکار فوق العاده پیچیده هستند و توضیح نحوه دقیق کار آنها خیلی طول می کشد و باعث گیج شدن ما می شود. بنابراین در اینجا توضیح مختصری در مورد دو نوع مُد فوکوس خودکار ارائه می دهم.
فوکوس تشخیص فاز
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

فوکوس تشخیص فاز (Phase detection) در DSLR ها بیشتر رایج است و از چیزی که تحت عنوان تقسیم کننده پرتو (beam-splitter) شناخته می شود، استفاده می کند. تقسیم کننده پرتو، نور (تصویر) را به سمت دو میکروسنسور متفاوت هدایت می کند، در نتیجه دو تصویر جداگانه و یکسان ایجاد می شوند. این دو تصویر به طور خودکار با استفاده از نرم افزار داخلی دوربین، هم تراز می شوند (در فوکوس قرار می گیرند).

اگر تا به حال از یک دوربین فیلم خور قدیمی تر با لنزهای فوکوس دستی استفاده کرده باشید، ممکن است به یاد بیاورید که چطور یک تصویر یا صحنه به صورت دو بخشی در مرکز منظره یاب ظاهر می شد، و فوکوس با هم تراز کردن دو تصویر تراز نشده به دست می آمد. تشخیص فاز نیز به همین روش کار می کند.
فوکوس تشخیص کنتراست
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

فوکوس تشخیص کنتراست (Contrast detection) مسلما دقیق تر از تشخیص فاز است، به خصوص هنگام عکاسی از سوژه های (پرتره های) کلوزآپ با یک دیافراگم باز (به عنوان مثال، f/1.4-f/2.8). تکنولوژی پشت آن سبک تر و ارزان تر است. سیستم های AF تشخیص کنتراست بیشتر در دوربین های بدون آینه کوچکتر و سبک تر مشاهده می شوند.

تشخیص فاز قوی تر و گران تر است، اما در مورد سوژه های در حال حرکت یا متحرک غیر قابل پیش بینی، سریع تر و قابل اطمینان تر نیز هست. مکانیزم تشخیص کنتراست بسیار ضعیف تر، سبک وزن تر و ارزان تر است، اما این سیستم به طور قابل توجهی آهسته تر و کُندتر از تشخیص فاز است.

برای این مقاله، من بر سیستم های DSLR تمرکز می کنم (قصدم قیاس نیست)، چون آنها – در حال حاضر – برای عکاسی اکشن سریع و کم نور (به عنوان مثال، عکاسی خبری، ورزشی، حیات وحش، و مراسم عروسی) نقطه اتکاء هستند.
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

من با هر دو سیستم کانن و نیکون زیاد کار کرده ام (هر کدام از آنها نقاط قوت و ضعف خودش را دارد)، اما طبق تجربه شخصی من، نیکون در زمینه به دست آوردن فوکوس سریع و دقیق در شرایط نامطلوب و نور کم با سوژه های در حال حرکت، بهتر است.

من اغلب با استفاده از نور موجود، لنزهای ثابت، و دیافراگم های باز – معمولا بین f/1.4 و f/2.8 – عکس می گیرم. در مورد ثبت لحظات کلیدی برای مشتریان مراسم عروسی، احتمال از دست دادن عکس ها بسیار زیاد است.

من به سرعت و دقت و تلاش برای ثبات نیاز دارم. من باید بتوانم آن لحظات تعیین کننده را همانطور که نمایان می شوند ثبت کنم، اما تصاویر شارپ نیز می خواهم. هیچ چیزی بیشتر از ثبت یک محتوای عالی که کمی خارج از فوکوس باشد، مرا ناامید نمی کند.

مسئله فوکوس دقیق، هنگام فوکوس بر روی سوژه های نزدیک به لنز یا هنگام استفاده از لنزهای سریع با دیافراگم های باز، حتی بیشتر برجسته می شود. در این موارد، درک کامل و جامع مُدهای فوکوس خودکار و نقاط AF دوربینتان از هر چیزی مهم تر است.
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

هنگام ثبت سوژه های ثابت یا دارای حرکت آهسته، من با AF-S بهترین نتایج را به دست می آورم. من از نقطه فوکوس مرکزی دوربین استفاده می کنم، که دقیق ترین و قابل اطمینان ترین نقطه فوکوس خودکار AF)) محسوب می شود. من فوکوس را با نقطه AF مرکزی به دست آورده و قفل می کنم، سپس دوباره سریع ترکیب بندی می کنم و عکس می گیرم.

دوربین های امروزی مجهز به نقاط فوکوس خودکار (AF points) زیادی هستند. بسته به این که از چه مدل دوربینی استفاده می کنید، می توانید تا ۱۵۳ نقطه را انتخاب کنید. نقاط AF معمولا زمانی که دکمه کنترل شاتر تا نیمه فشار داده می شود، با رنگ قرمز یا سبز، روشن می شوند.
مُدهای فوکوس (هم برای نیکون و هم کانن)
[عکاسی با فوکوس خودکار ]
(AF-A)Autofocus Automatic در نیکون | AI Focus AF در کانن

در مُد (AF-A)Autofocus Automatic ، دوربین صحنه را تحلیل و بررسی کرده و تعیین می کند که از کدام نقطه/نقاط AF استفاده کند. بر اساس این که سوژه حرکت می کند یا ثابت است، برای به دست آوردن فوکوس، به طور خودکار بین AF-S و AF-C جابجا می شود.
Single Servo AF (AF-S) در نیکون | One-Shot AF در کانن

در مُد Single-Servo AF (AF-S)، نقطه AF انتخاب شده فوکوس را بر روی سوژه قفل می کند، تا زمانی که دکمه کنترل شاتر تا حدی فشرده باقی بماند. قفل فوکوس معمولا با روشن شدن یک دایره توپر در منظره یاب نشان داده می شود.

هنگامی که فوکوس به دست آمد و قفل شد، صحنه مجددا بدون از دست دادن فوکوس بر روی سوژه(های) انتخابی ترکیب بندی می شود. این مُد AF برای سوژه هایی که ثابت هستند، ایده آل است.
Continuous Servo AF (AF-C) در نیکون | AI Servo AF در کانن

در فوکوس Continuous Servo AF (AF-C)، دوربین به فوکوس کردن (و تنظیم فوکوس) بر روی نقطه AF انتخاب شده ادامه می دهد، تا زمانی که شاتر فعال شود. این مُد AF برای سوژه های در حال حرکت ایده آل است.
مُد AF Area (نقاط AF)

علاوه بر این مُدهای فوکوس، دوربین های DSLR نیکون و کانن مجهز به نقاط AF متعدد و گزینه های مُد ناحیه AF می باشند.
[عکاسی با فوکوس خودکار ]
مُدهای AF Area در نیکون

نیکون به شما اجازه می دهد تا گزینه های مُد ناحیه AF زیر را انتخاب کنید:

Single Point – عکاس یک نقطه AF تنها را به صورت دستی تعیین می کند، و دوربین در نقطه AF انتخاب شده بر روی سوژه فوکوس می کند، که برای سوژه های ثابت بهترین گزینه است.

Dynamic Area – عکاس نقطه AF را به صورت دستی تعیین می کند، مانند Single Point AF (بالا). با این حال، اگر سوژه حرکت کرده و ناحیه نقطه AF انتخاب شده را ترک کند، دوربین بر اساس نقاط AF اطراف تنظیم می شود و مطابق با آن مجددا فوکوس می کند. این گزینه برای سوژه هایی که به طور غیر قابل پیش بینی حرکت می کنند، بهتر از همه عمل می کند.

Auto – دوربین تعیین می کند که کدام نقطه AF شامل سوژه است و به طور خودکار فوکوس می کند.

۳D – عکاس نقطه AF را به صورت دستی تعیین می کند. هنگامی که دکمه کنترل شاتر تا حدی فشرده می شود، و دوربین فوکوس را به دست می آورد، عکاس صحنه را دوباره ترکیب بندی می کند، و دوربین به صورت خودکار به یک نقطه AF جدید جابجا می شود تا فوکوس را برای سوژه انتخاب شده حفظ کند.
مُدهای AF Area در کانن

گزینه های AF Mode کانن بسیار شبیه به نیکون هستند، اما بیشتر مبتنی بر گروه های نقاط AF برای دستیابی به فوکوس می باشند.

AF Point Expansion – این مُد به شما اجازه می دهد تا برای سوژه هایی که در حال حرکت هستند یا کنتراست زیادی برای به دست آوردن فوکوس سریع ندارند، یک نقطه AF اولیه را همراه با ۴ یا ۸ نقطه AF دیگر در اطراف آن انتخاب کنید.

Zone AF – این گزینه خوشه ای از ۹ یا ۱۲ گروه نقطه AF قابل حرکت برای دستیابی به فوکوس بر روی نزدیکترین سوژه ای که در ناحیه انتخابی شما قرار می گیرد، فراهم می کند.

Auto AF Point Selection – در این مُد، تمام نقاط AF فعال هستند و بسیار شبیه به مُد ۳D AF نیکون، فوکوس را ردیابی می کنند.

اگر شما هم مثل من باشید، این گزینه ها می توانند هیجان انگیز، اما فوق العاده سخت باشند. بنابراین، از شما می خواهم که یک نفس عمیق بکشید و ادامه مطلب را بخوانید. چون در ادامه در مورد کاربردهای عملی و استفاده از این اطلاعات در محل عکاسی صحبت می کنم.

من در درجه اول یک عکاس پرتره و مراسم عروسی هستم که وسواسش برای ایجاد تصاویر شارپ به تجربیات زیادی در طول ۲۰ سال فعالیت حرفه ای اش منجر شده است. من با هر ترکیب بدنه DSLR و لنزی که بتوانید تصور کنید کار کرده ام و چیزی که می خواهم به شما بگویم یک راز نیست؛ یک تاییدیه است.
کالیبراسیون لنز

اول، من بهترین فوکوس و وضوح تصویر خود را با استفاده از لنزهای اختصاصی ثابت به دست آورده ام. کالیبراسیون لنز مناسب نیز در دستیابی به نتایج مطلوب با ترکیب DSLR ها و لنزهای اختصاصی – هم ثابت و هم زوم – سودمند است. کالیبراسیون لنز اولین گامی است که باید برای دستیابی به ثبات و دقت در زمینه فوکوس بردارید.

نیکون در برخی از بدنه DSLR های حرفه ای جدیدتر خود تنظیم دقیق فوکوس خودکار را ارائه می دهد (AF fine-tuning)، و من نمی توانم بگویم که چه ابزار ارزشمندی است. کانن نیز به عکاسان خود اجازه می دهد تا لنزهای حرفه ای خود را با بدنه های حرفه ای تنظیم و کالیبره کنند (AFMicroadjustment)، اما در حال حاضر این قابلیت هنوز یک فرآیند دستی است.
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

می دانید که هیچ ترکیب بدنه دوربین و لنزی کامل و بی نقص نیست و تمام ترکیبات بدنه/لنز می توانند از کالیبراسیون لنزهای شما نفع ببرند. شما چه یک دوربین جدیدتر داشته باشید که به شما اجازه دهد به صورت خودکار کالیبره کنید، و چه یک سیستم قدیمی تر داشته باشید و مجبور باشید کالیبراسیون لنز را به صورت دستی انجام دهید، این کار لازمه ایجاد تصاویر شارپ همیشگی است.

من در زمینه کار با نقاط AF و مُدهای AF تجربه زیادی دارم. من متوجه شده ام که فوکوس نقطه مرکزی، و Single-Servo AF (AF-S) برای اشیاء ثابت یا دارای حرکت آهسته، باثبات تر از هر ترکیب موجود دیگری از نقطه AF و مُد فوکوس است.

من ترجیح می دهم از نقطه AF مرکزی برای به دست آوردن و قفل کردن فوکوس استفاده کنم، سپس برای ثبت تصویر نهایی مجددا صحنه را ترکیب بندی کنم، به جای این که از نقاط AF که به لبه منظره یاب نزدیک تر هستند استفاده کنم. من همیشه به این روش عکس نمی گیرم، اما از طریق مقایسه فهمیده ام که این روش سریع تر و قابل اطمینان تر است و فوکوس نیز در عکس ها دقیق تر می باشد.

نقاط AF و مُدهای فوکوس دوربین شما به شدت وابسته به کنتراست موجود در صحنه می باشند. نقطه AF مرکزی کنتراست را تشخیص می دهد و در نتیجه سریع تر و دقیق تر از نقاط نزدیک به لبه منظره یاب یا تصویر، فوکوس را به دست می آورد.

علاوه بر این، نقاط AF مرکزی نقاط فوکوس متقاطع (cross-type) هستند، که قادر به فوکوس کردن به صورت خطی در دو جهت افقی و عمودی می باشند.
فوکوس بر روی سوژه های در حال حرکت
[عکاسی با فوکوس خودکار ]

من متوجه شده ام که هنگام فوکوس کردن برای سوژه های در حال حرکت، استفاده از Continuous-Servo AF (AF-C) همراه با مُد Dynamic Area AF (نیکون) یا Zone AF (کانن)، حتی در شرایط نور بسیار کم نیز بهترین و باثبات ترین نتایج را ارائه می دهد.

به خاطر داشته باشید که مُدهای Dynamic و Zone AF اجازه انتخاب گروه های نقاط AF اعم از گروه های ۸-۴ نقطه ای را برای حفظ ردیابی فوکوس مداوم برای سوژه های در حال حرکت به شما می دهند.

هنگامی که من کمی از سوژه های در حال حرکت دورتر باشم، متوجه شده ام که عکاسی در Continuous-Servo AF (AF-C) همراه با مُد ۳D area AF (نیکون) یا Auto AF (کانن) باثبات ترین نتایج را ایجاد می کند.

به عنوان مثال، هنگامی که من از اولین رقص عروس و داماد عکس می گیرم، از مُد ۳D AF-C استفاده می کنم، چون به من اجازه می دهد تا به دوربین بگویم که می خواهم کدام سوژه(ها) در فوکوس باشند و آن فوکوس را همانطور که سوژه(ها) در کادر حرکت می کنند به طور پیوسته حفظ می کنم، یا خودم صحنه را دوباره ترکیب بندی می کنم.
عکاسی پرتره

من فکر می کنم که مهم ترین چالش های فوکوس در گرفتن عکس های پرتره یا کلوزآپ از جزئیات با لنزهای بلندتر (۵۰mm یا بزرگتر) در دیافراگم های f/1.2-f/2.8 به وجود می آیند. اینجاست که حرفه ای ها از آماتورها تفکیک می شوند.

بسیاری از عکاسان می خواهند به یک جلوه بصری برجسته (بوکه) که هنگام عکاسی از یک سوژه با دیافراگم بسیار باز (f/1.2-2.8) می بینیم دست یابند، و در چشم ها فوکوس به دست آورند. در این موارد، احتمال خطا بسیار زیاد است. گاهی اوقات شما تنها یک سانتیمتر وضوح (شارپنس) می بینید – و اگر آن را از دست بدهید، تصویر غیر قابل استفاده می شود (حداقل به نظر من).

اغلب از من سوال می شود که آیا ترفندی برای رسیدن به وضوح چشم در عکس های پرتره در چنین عمق میدان کمی وجود دارد. «ترفند» این است که بدانید تمام تجهیزات شما چطور کار می کنند. بدانید هر لنز با بدنه ای که با آن جفت شده چطور کار می کند، و هنگام عکاسی با عمق کم برای آن سوژه یا صحنه خاص، کدام نقطه AF یا مُد فوکوس بهترین نتایج را ایجاد می کند.

این مورد را در نظر بگیرید: هنگام عکاسی با لنز ۸۵mm تنظیم شده بر روی f/1.8 با سوژه ای که در فاصله ۱ متری دوربین قرار دارد، شما تنها حدود ۱٫۳ سانتیمتر عمق میدان دارید. اگر از نقطه AF مرکزی در مُد AF-S برای تنظیم، و قفل کردن فوکوس استفاده کرده، و قبل از ثبت تصویر آن را مجددا ترکیب بندی کنید، تقریبا بعید است که سطح فوکوس باریک شارپ شما در جایی که ابتدا فوکوس را قفل کردید، قرار گیرد.

این علم مثلثات پایه است.

تغییر جزئی زاویه دوربین در اثر ترکیب بندی مجدد (یا حتی نفس کشیدن)، به طور چشمگیری بر سطح فوکوس تاثیر می گذارد (آن را تغییر می دهد)، که باعث می شود گونه، بینی، یا چانه (به جای چشم ها) در فوکوس قرار گیرند.

بنابراین شما به استراتژی خلاقانه تر و موثرتری نیاز دارید، مگر این که بخواهید در تمام پرتره هایی که با یک دیافراگم کم عمق می گیرید، چشم های سوژه درست در مرکز کادر قرار گیرند.

طبق تجربه من، استفاده از Continuous Servo AF (AF-C) و انتخاب گروهی از ۴ تا ۶ نقطه Dynamic AF در نزدیکی چشم بهترین راه برای به دست آوردن وضوح چشم در این سناریو است.

با این حال، من متوجه شده ام که عکاسی در مُد Continuous Frame یا High-Speed و اعمال تنظیمات جزئی بر روی فوکوس به صورت دستی در حالی که شاتر فعال است، تنها راه مطمئن برای ثبت حداقل ۱ یا ۲ فریم است که در آن چشم ها کاملا شارپ هستند.
نتیجه گیری

فوکوس خودکار یک ابزار قدرتمند و راحت است که به پیشرفت و ارتقای عکاسی به جایی که من ۲۰ سال پیش هیچ وقت نمی توانستم تصور کنم، کمک کرده است.

با این حال، با وجود تمام چیزهای مکانیکی و ساخت بشر، هنوز هم ضعف ها و محدودیت هایی وجود دارد. از این گذشته، در مورد تخیل یا تمایلات خلاقانه ای که ما را قادر – و مجبور – به فراتر بردن آن ابزارها از محدودیت هایشان برای رسیدن به نتایج مطلوب و مورد نظر می سازد، هیچ محدودیتی وجود ندارد؛ چیزی که تنها زمانی امکان پذیر است که ما دانش نحوه کار این ابزارها را داشته باشیم.

همانطور که قبلا در این مقاله گفتم، فوکوس خودکار و سیستم های AF فوق العاده پیچیده هستند. این موضوع برای بسیاری از عکاسان – چه تازه کار و چه حرفه ای – جذابیت و ارزش زیادی دارد.

همچنین یک تکنولوژی به سرعت در حال تحول است، که به این معنی است که آنچه ما امروز می دانیم ممکن است فردا دیگر کاربردی نداشته باشد. متغیرها و عوامل زیادی بر دقت و ثبات AF تاثیر می گذارند. یک مقاله به تنهایی هیچ وقت نمی تواند به تمام این جنبه ها بپردازد.

امیدوارم که با این آموزش عکاسی توانسته باشم اطلاعات مفیدی ارائه دهم که الهام بخش شما برای بیشتر کردن مهارت هایتان باشد. ما به عنوان عکاس برای انتقال دیدگاه و صدای خود بر تکنولوژی متکی هستیم، بنابراین نه تنها مهم بلکه لازم است که تکنولوژی را درک کنیم – تا بتوانیم در هنر خود پیشرفت کنیم.

نویسنده: پاول ون هوی (Paul Van Hoy)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷ساعت 2:13
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 درک محدوده تُن ها به آموزش عکاسی شما کمک خواهد کرد – از این رو مطالعه این مقاله را به همه لنزکی ها توصیه می کنیم. مانند اکثر مفاهیم در عکاسی، لازم است که درک درستی از محدوده تُن ها (Tonal range) در عکس های خود داشته باشید. شما باید از این دانش برای بهبود مهارت های تکنیکی خود استفاده کنید و همچنین باید بدانید چه موقع قوانین را به نفع تحقق دیدگاه خلاقانه خود بشکنید. محدوده تُن ها در عکاسی چیست؟ ادامه این آموزش لنزک را مطالعه نمایید.

همانطور که ما در مسیرهای خاص خود پیشرفت می کنیم، ممکن است مواقعی باشد که حتی باملاحظه ترین افراد هم به برخی چیزها توجه نکنند. المان های ساده گاهی اوقات در ابتدا نادیده گرفته می شوند – مانند یک سه پایه لق (غیر ثابت)، یا فراموش کردن و عکاسی با تنظیمات قبلی دوربین.
عکاسی کودک
گاهی مفاهیم تکنیکی عکاسی ما اشتباه درک شده، اشتباه تفسیر می شوند، یا بدتر – کاملا فراموش می شوند. این مشکل به سطح مهارت ربطی ندارد و عکاسان حرفه ای و کسانی که برای سرگرمی عکاسی می کنند را به یک اندازه تحت تاثیر قرار می دهد.بهترین آتلیه بارداری تهران


به عنوان مثال بلوک اصلی ساختمان هر عکس را در نظر بگیرید؛ نور. در عصر دیجیتال پس پردازش بسیار انعطاف پذیر ما، گاهی اوقات ممکن است فراموش کنیم که چه اتفاقی برای میزان روشنایی تصاویر ما می افتد.

عکس های ما نمایش کنتراست (تضاد) بین نور و تاریکی هستند، اما فاصله بین این دو تقریبا بی حد و مرز است.
سخن کوتاهی در مورد محدوده تُن ها

تمام چیزی که ما امروز در این آموزش عکاسی در مورد آن صحبت می کنیم، محدوده روشنایی از تاریکی کامل تا روشنایی کامل است که به آن محدوده تُن ها (Tonal range) گفته می شود. محدوده بین سطوح روشنایی مختلف در عکس های ما درجه کنتراست (تضاد بین روشنایی و تاریکی) آن را تعیین می کند. نگاهی به این مقیاس تُن بیاندازید:
[محدوده تن ها در عکاسی]

ما از تاریکی کامل (سیاه) در سمت چپ به روشنایی کامل (سفید) در سمت راست می رسیم. این مقیاس هم برای عکس های رنگی و هم سیاه و سفید استفاده می شود. حالا، بیایید در مورد هر یک از این مقادیر و ارتباط آنها با عکاسی شما صحبت کنیم.
هایلایت ها

من همیشه به هایلایت ها (Highlights) به عنوان روشن ترین بخش های یک تصویر فکر می کردم. اما در واقع، هایلایت ها را می توان قسمت هایی از عکس در نظر گرفت که شامل مقادیر روشنایی زیادی هستند، اما هنوز هم جزئیات قابل توجهی دارند (سفید بدون جزئیات نیستند). این یک نمونه از مقادیر روشنایی هایلایت است:
[محدوده تن ها در عکاسی]

توجه داشته باشید که اگرچه این نواحی روشن هستند، اما هنوز هم کمی بافت و جزئیات قابل تشخیص در داخل قسمت های روشن وجود دارد. اگر می خواستیم نوردهی را در دوربین یا با پس پردازش افزایش دهیم، آنقدر روشن می شد که جزئیات را به طور کامل از دست می داد، که ما را به نکته بعدی می رساند.
قسمت های سفید

اگر ما روشنایی را تا اندازه ای افزایش دهیم که هایلایت ها بیش از حد روشن شوند (که جزئیات قابل مشاهده نباشند)، در این صورت سفید کامل (Whites) داریم.

حتی اگر ناحیه سفید به رنگ سفید به نظر نرسد، ممکن است به دلیل فقدان جزئیات، یک «ناحیه سفید» کلی در نظر گرفته شود. در زیر یک نمونه روشنایی که سفید کامل در نظر گرفته می شود، نشان داده شده است:
[محدوده تن ها در عکاسی]

بسته به عکس شما، افزایش نوردهی تا نقطه سفید شدن ممکن است مطلوب باشد یا نباشد. ما همانطور که درباره ارتباط محدوده تُن با ایجاد تصاویر بحث می کنیم، در این مورد نیز بیشتر صحبت خواهیم کرد.
تُن های میانی

تُن های میانی (Midtones) دقیقا همان چیزی است که از نامش مشخص است – تمام مقادیر روشنایی که تاریک یا روشن نیستند تُن میانی در نظر گرفته می شوند. اکثر اوقات نورسنج دوربین ما در «مُد خودکار» تلاش می کند تا برای رسیدن به این روشنایی متوسط نوردهی کند.
[محدوده تن ها در عکاسی]

در حالی که تُن های میانی کمک می کنند تا مطمئن شوید که اطلاعات زیادی در یک تصویر وجود دارد، اما تصویری که تنها دارای تُن های میانی باشد فاقد پویایی است.
سایه ها

قسمت هایی که به صورت سایه ظاهر می شوند، ارتباط نزدیکی با هایلایت ها دارند، البته در جهت عکس. سایه ها (Shadows) قسمت هایی از یک عکس هستند که تاریک اند اما هنوز هم دارای سطحی از جزئیات می باشند (سیاه کامل نیستند).

عکس بالا یک نمونه عالی از اطلاعات بیشتر در قسمت های سایه است، بنابراین بیایید یک بار دیگر از آن استفاده کنیم:
[محدوده تن ها در عکاسی]

این قسمت های تاریک تر هنوز هم اطلاعاتی دارند که بیننده بتواند ببیند. با این حال، اگر آنها را تاریک تر کنیم تا جایی که جزئیات از دست بروند یا «بسوزند»، آن وقت… درست حدس زدید، مقدار روشنایی آنها کاملا سیاه می شود.
قسمت های سیاه

هر بخشی از یک عکس که روشنایی صفر داشته باشد، سیاه (Black) در نظر گرفته می شود. درست مانند قسمت های کاملا سفید، لازم نیست این نقاط در تصاویر ما کاملا بدون رنگ باشند تا سیاه خالص در نظر گرفته شوند.

بیایید نگاهی به برخی از سایه هایی که کاملا سوخته اند و هیچ جزئیاتی ندارند بیاندازیم:
[محدوده تن ها در عکاسی]

قسمت های کاملا سیاه آنقدر تاریک هستند که نمی توانید هیچ چیزی ببینید. آنها را «سایه های تاریک» در یک عکس در نظر بگیرید. وجود این قسمت ها در تصویر شما لزوما چیز بدی نیست، بنابراین بیایید در مورد آنها صحبت کنیم.
مقادیر روشنایی و شما

اگر تا به حال در میان عکاسان گفتگویی در مورد مناسب بودن سطح روشنایی در یک عکس داشته اید، می دانید که در این زمینه اختلاف نظر وجود دارد. بعضی از عکاسان احساس می کنند که تصاویر نباید هیچ قسمت کاملا سیاه یا کاملا سفیدی داشته باشند – که تمام قسمت های عکس باید سطحی از جزئیات را به بیننده ارائه دهند.
[محدوده تن ها در عکاسی]

با این حال، برخی دیگر ادعا می کنند که سوختن یا زیاد شدن بیش از حد برخی مقادیر روشنایی، به خاطر کنتراست، کاملا خوب است. انجام این کار بدین معنی است که یک ناحیه کاملا سیاه و کاملا سفید وجود داشته باشد، به طوری که تمام مقادیر روشنایی دیگر جایی بین این دو مقدار مطلق قرار گیرند.

باید به خاطر داشته باشیم مواقعی وجود دارد که یک سایه سوخته یا یک هایلایت فوق العاده روشن همان چیزی است که برای آوردن یک عکس به خانه نیاز دارید.
[محدوده تن ها در عکاسی]
سخن آخر

به نظر من چیزی به عنوان یک تکنیک مشخص برای هر عکسی که می گیرید، وجود ندارد. شاید این مسئله ساده به نظر برسد، اما به راحتی ممکن است اهمیت این که چطور سطوح روشنایی مختلف بر یک تصویر تاثیر می گذارند را نادیده بگیریم. بیایید چیزهایی که در مورد مقادیر روشنایی یاد گرفتیم را سریع مرور کنیم:

    هایلایت ها – قسمت های روشن در یک عکس که هنوز هم دارای جزئیات می باشند.
    قسمت های سفید – قسمت های بیش از حد روشن که در آن مطلقا هیچ اطلاعاتی (جزئیاتی) باقی نمانده است.
    تُن های میانی – این تُن ها نه سایه هستند و نه هایلایت، بلکه یک مقدار روشنایی متوسط هستند.
    سایه ها – قسمت های تاریک تر تصویر که هنوز هم دارای جزئیات می باشند.
    قسمت های سیاه – بخش های تاریک کاملا «سوخته» یک عکس که مطلقا هیچ جزئیاتی ندارند.

[کتاب آموزش عکاسی فارسی]

بیشتر بخوانید: برای کسب آموزش بیشتر مطالعه مقاله «آموزش خواندن و تفسیر هیستوگرام در عکاسی دیجیتال» را به شما عزیزان توصیه می کنیم. همچنین اگر در حال فراگیری مقدمات عکاسی هستید، دانلود و مطالعه کتاب «هک عکاسی» را به شما توصیه می کنیم.

لنزک: امیدواریم که این آموزش عکاسی به اطلاعات شما اضافه کرده باشد و در ادامه مسیر آموزش عکاسی تان به شما کمک کند. آیا این آموزش به خوبی شما را با مفهوم «محدوده تُن ها» آشنا کرد؟ نظر شما چیست؟ آیا ایرادی ندارد در عکس قسمت های کاملا سفید یا سیاه بدون جزئیات داشته باشیم؟

نویسنده: آدام ولش (Adam Welch)

منبع:

لنزک

 


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷ساعت 2:12
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 آیا تا حال فکر کرده اید که به یک عکاس خانواده حرفه ای تبدیل شوید؟ شما می دانید این کاری است که می خواهید انجام دهید، اما به نظر می رسد که موانع زیادی شما را از این کار باز می دارند. اگر می توانستید نگاهی به آینده بیاندازید و ببینید این کار واقعا برای شما مناسب خواهد بود یا نه، عالی می شد. متاسفانه، راهی برای دیدن آینده وجود ندارد. اما شنیدن حرف های عکاسی که چند سال بیشتر از شما تجربه دارد، کمکی به شما می کند؟ پس ادامه این مقاله لنزک را مطالعه نمایید. در این مقاله به سوال های شما از سبک عکاسی و تجهیزات گرفته تا تعرفه قیمت یا درآمد از عکاسی صحبت می شود.

من هم زمانی مثل شما بودم و در طول مسیرم دیگران را تشویق می کردم. و امیدوارم بتوانم الهام بخش شما نیز باشم.
[عکاسی از خانواده]
عکاسی کودک در منزل
من در اوایل کار عکاسی ام مجبور بودم هر روز با ده ها بچه کار کنم. من نمی دانستم چطور با دوربین کار کنم. همه چیز در استودیو عکاسی از پیش تنظیم شده بود. اما چیزی که یاد گرفتم این بود که چطور با اشخاص مختلف، به خصوص بچه ها کار کنم. این یکی از باارزش ترین بخش های کار عکاسی خانوادگی من است.
آیا من به اندازه کافی خوب هستم؟ عکاسی نوزاد

احتمالا خیلی از شک و تردیدهای شما مربوط به این سوال است: «آیا من به اندازه کافی خوب هستم؟» اما در نظر داشته باشید که این با سوال «آیا عکس های من به اندازه کافی خوب هستند؟» فرق دارد.

آیا عکس های شما به اندازه کافی خوب هستند؟ آیا می دانید چطور با دوربین خود کار کنید، و عکسی که در ذهن دارید را بگیرید؟ آیا وقتی عکس های خود را به اشتراک می گذارید، واکنش های خوبی از افراد دریافت می کنید؟ آیا عکاسان دیگر بازخوردهای دلگرم کننده ای به شما می دهند؟

اگر نمی توانید به این سوالات پاسخ «بله» بدهید، پس احتمالا باید مهارت های خود را بهبود بخشید. اما اگر می توانید، پس به اندازه کافی خوب هستید. و با کسب تجربه بهتر هم می شوید. در نهایت، متوجه خواهید شد که به اندازه کافی خوب هستید، چون هر کسی که شما را استخدام می کند، عاشق عکس های شما می شود. پس کار خود را شروع کنید، اعتماد به نفس به مرور زمان به دست خواهد آمد.

در طول مسیر، ممکن است واقعا به خودتان سخت بگیرید. شما ممکن است یک عکاس عالی باشید که خانواده هایی که شما را استخدام می کنند را راضی و خوشحال می کنید، و با این حال هنوز هم احساس بدی نسبت به خودتان دارید. یاد بگیرید که با خودتان روراست باشید، و با ارزیابی کار خود از دیدگاه افراد دیگر شروع کنید.
[عکاسی از خانواده]

در ابتدا، ممکن است عکاسی از خانواده هایی که نمی شناسید احساس واقعا ناخوشایندی داشته باشد. یاد بگیرید که با این احساس ناخوشایند کنار بیایید و با افراد جدید، سکوت، و اشک های گاه به گاه راحت باشید.
من هنوز یک سبک عکاسی مشخص ندارم

وقتی تازه کار خود را شروع می کنید، به یک سبک عکاسی مشخص نیاز ندارید. شما سبک خود را در طول مسیر ایجاد می کنید. شما هنوز نمی دانید واقعا با چه چیزهایی روبرو خواهید شد، بنابراین باید برای هر چیزی آماده باشید. سبک شما نشان دهنده چشم انداز (دیدگاه) منحصر به فرد شما (که در طول عمر شما شکل می گیرد) و تجربه هایی که کسب کرده اید، می باشد.

در مقایسه با عکاسان دیگری که قبل از شما بودند، سبک و دیدگاه شما ممکن است ضعیف به نظر برسد. اما اگر از آنها بپرسید، به شما خواهند گفت که برای آنها نیز مدتی طول کشیده تا سبک خود را ایجاد کنند.
[عکاسی از خانواده]

من وقتی تازه کارم را شروع کرده بودم چیزی در مورد «ساعت طلایی» نمی دانستم. اما حالا عاشق این موقع از روز برای عکاسی هستم.
من اول باید تجهیزات مناسب داشته باشم

برای شروع کار، خودتان را زیر چندین میلیون قرض نبرید. از چیزهایی که دارید به بهترین نحو استفاده کنید. این کار احتمالا بهتر از چیزی است که فکر می کنید.

بله، شما باید تجهیزات خوب داشته باشید. اما اکثر عکاسان جدید بیش از حد خرید می کنند و تجهیزاتی را می خرند که هیچ وقت از آنها استفاده نمی کنند. با یک دوربین خوب و یک لنز ۵۰mm شروع کنید. سپس همانطور که تجربه بیشتری به دست می آورید، تجهیزات عکاسی خود را ارتقاء و گسترش دهید.
[عکاسی از خانواده]

من برای اکثر تصاویرم از یک دوربین Fuji XT1 و لنز ۵۰mm استفاده می کنم.
از کجا یک لوگو (آرم) بیاورم؟

شما برای شروع کار نیازی به لوگو ندارید. هیچ کس واقعا اهمیتی به لوگوی شما نمی دهد. هنگامی که مردم به دنبال یک عکاس می گردند، این لوگوی شما نیست که آنها را متقاعد می کند تا شما را استخدام کنند.

انرژی خود را صرف ایجاد و نمایش عکاسی خود کنید، و لوگو را برای بعد بگذارید.
در اینستاگرام چند «لایک» باید داشته باشم؟

هنگامی که کار خود را شروع می کنید، باید از هر راه ممکنی استفاده کنید تا مردم را از کسب و کار خود به عنوان یک عکاس باخبر کنید – رسانه های اجتماعی، بازاریابی شبکه ای، تبلیغات دهان به دهان، و البته، یک وب سایت.

اما نگران تعداد «لایک» های خود نباشید. مهم افرادی هستند که شما را استخدام می کنند، نه کسانی که «لایک می کنند».

در ابتدا، رسانه های اجتماعی و تبلیغات دهان به دهان برای من مهم بودند. اما حالا وب سایتم بخش عمده کسب و کارم است. یک وب سایت ساده بسازید و کار عکاسی خود را به نمایش بگذارید، و به مردم بگویید که چرا باید عاشق استخدام کردن شما به عنوان یک عکاس باشند.

لنزک: اگر برای کسب و کار عکاسی خود به یک وب سایت با تعرفه مناسب نیاز دارید از طریق ایمیل با تیم لنزک در تماس باشید (info@lenzak.com)
[عکاسی از خانواده]
آیا باید شغلم را رها کنم؟

نه.

در روند تبدیل شدن به یک عکاس خانواده حرفه ای به خودتان سخت نگیرید، و تنها زمانی شغل خود را رها کنید که مطمئن هستید تصمیم درستی گرفته اید.

من مشاغل فصلی ای داشتم که به من اجازه می داد عکاسی را در فصل تابستان دنبال کنم. بعد از حدود سه سال تصمیم گرفتم شغلم را رها کنم. من متوجه شدم که ترقی و پیشرفت برای من سخت است، بنابراین بیشتر از حد لازم طول کشید تا این کار را انجام دهم. اما برای شما ممکن است سریع تر اتفاق بیفتد.

جلسات عکاسی گاه به گاه عصرها یا آخر هفته ها راه خوبی برای شروع است. ثابت کنید که واقعا می خواهید حرفه ای باشید و می توانید کسب و کار خودتان را ایجاد کنید، آن وقت شغلتان را رها کنید و یک عکاس تمام وقت شوید.

هرچه بیشتر به جای چیزهایی مانند لوگو و لایک بر عکاسی خود تمرکز کنید، زودتر می توانید به سراغ کسب و کار خودتان بروید.
[عکاسی از خانواده]
چقدر دستمزد باید مطالبه کنم؟

شرط می بندم که در این مورد اشتباه فکر می کنید. شما به این فکر می کنید که در هر جلسه چقدر باید دستمزد بگیرید، اینطور نیست؟ اما واقعا هیچ نظری در این مورد ندارید. شما فرض می کنید که مردم چقدر مایل اند بپردازند. و به این ترتیب دستمزد خیلی کمی می گیرید.
اما به جای آن، باید:

۱- تصمیم بگیرید که در سال چقدر می خواهید درآمد داشته باشید.

۲- تصمیم بگیرید که در سال چند جلسه عکاسی می خواهید داشته باشید. (هر هفته یا هر ماه از پس چند جلسه بر می آیید؟)

۳- از آن اعداد برای محاسبه این که در هر جلسه چقدر باید دستمزد بگیرید، استفاده کنید.

فرض کنید که دوست دارید در سال ۵۰ میلیون تومان درآمد کسب کنید و می خواهید هر هفته تنها یک جلسه عکاسی انجام دهید.

بنابراین دستمزد هر جلسه: ۵۰ میلیون تومان تقسیم بر ۵۰ جلسه، یا ۱ میلیون تومان می شود.

شاید ۲۰ میلیون تومان در سال و ۱۰۰ جلسه (دو جلسه در هفته) را در نظر داشته باشید.

در این صورت دستمزد هر جلسه: ۲۰ میلیون تومان تقسیم بر ۱۰۰ جلسه، یا ۲۰۰ هزار تومان می شود.
[عکاسی از خانواده]

هزینه ها را مد نظر داشته باشید. من از حداقل تجهیزات استفاده کرده و بر روی مکان عکاسی کار می کنم، بنابراین هزینه های من بسیار کم هستند. اما بعضی از عکاسان پول زیادی درمی آورند و مقدار زیادی از آن را نیز برای هزینه ها از دست می دهند.

از همه مهم تر، فکر نکنید که باید ارزان باشید. مردم برای عکاسی ارزش قائل اند، و وقتی شما یک عکاس خوب با مهارت های عالی باشید، از پرداخت هزینه به شما خوشحال خواهند شد.

و نگران این نباشید که دوستانتان فکر کنند شما زیاد دستمزد می گیرید. وقتی می گویم نباید کار خود را ارزان شروع کنید و به مرور زمان قیمت های خود را بالا ببرید، حرفم را باور کنید. با این حال، به مدت یک یا دو ماه با قیمت ارزان تر شروع به کار کنید تا یک مجموعه نمونه کار برای خود ایجاد کنید. اما وقتی شروع به کار می کنید، باید قیمت گذاری درستی داشته باشید.

نویسنده: مت کوکر (Mat Coker)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در یکشنبه ۴ آذر ۱۳۹۷ساعت 2:11
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 دوربین مناسب برای عکاسی طبیعت یا عکاسی منظره چیست؟ برای عکاسی منظره به چه حداقل لوازمی نیاز دارید؟ بهترین دوربین کدام است؟ در این مقاله، آدام ولش، به این سوالات پاسخ داده و می گوید که یک عکاس منظره مینیمالیست یا ساده گرا به چه وسایلی برای عکاسی نیاز دارد – که آن ها چیزی بیشتر از یک دوربین، لنز و سه پایه نیستند. عکاسی کودک
عکاسی منظره مسلما اولین نوع عکاسی است، به معنای واقعی کلمه. حدود سال ۱۸۲۶، ژوزف نیسه‌فور نیپس بر روی یک صفحه قلعی پوشیده شده با ورقه نازکی از محلول قیر در اتاق کار خود در طبقه بالا، نوردهی ایجاد کرد. تصویر حاصل اولین عکس شناخته شده ای است که نمای او را از پنجره ملکش در لگراس، در منطقه بورگاندی فرانسه نشان می داد. آتلیه کودک

از آن زمان، تجهیزات و تکنیک های مورد استفاده در عکاسی منظره به طور چشمگیری پیشرفت کرده اند. در واقع، برخی از عکاسان احتمالا احساس می کنند که تنها راه ایجاد عکس های منظره قوی، سرمایه گذاری صدها یا هزاران دلاری در تجهیزات دوربین تخصصی است. اما، این حقیقت ندارد!
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

در واقع، عکاسی منظره می تواند به همان اندازه که خودتان می خواهید پیچیده یا ساده باشد. به فرض این که تجهیزاتی هم وجود داشته باشد که شما را قادر به عکاسی با تنوع بیشتر کند، باز هم می توان تنها با چند قطعه تجهیزات عکاسی پایه، عکاسی منظره را به طور برجسته انجام داد. در این مقاله لنزک، ما چند پیشنهاد برای تجهیزات عکاسی منظره «مینیمالیستی» یا ساده گرایانه را با شما به اشتراک خواهیم گذاشت. ممکن است از فهمیدن این که احتمالا در حال حاضر هر چیزی که برای شروع نیاز است را در اختیار دارید، شگفت زده شوید.
طرز فکر عکاس منظره

من مدت ها پیش یاد گرفتم که گرفتن یک عکس منظره قوی، خیلی بیشتر از ابزارهایی که در اختیار دارید، به داشتن درک درستی از کاری که می خواهید انجام دهید، بستگی دارد. در آن روزها، من فقط یک دوربین و یک لنز داشتم. حتی یک سه پایه هم نداشتم. لنزم Canon 28-135mm بود و من فقط به این دلیل از آن استفاده می کردم چون تنها لنزی بود که همراه دوربینم آمده بود. اوه، و دوربینم، اولین دوربین دیجیتالی بود که تا آن زمان داشتم.
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

یکی از اولین عکس های منظره که با دوربین دیجیتال جدیدم گرفتم. سیرکا ۲۰۱۰٫

از آن زمان، من و تجهیزاتم، دیدگاهم، و عکاسی ام پیشرفت کرده ایم. با این حال، این واقعیت هنوز به قوه خود باقی است که حتی آن زمان هم این تجهیزات من نبود که به کاری که انجام می دادم معنا می بخشید. بلکه تمایل من به یادگیری و تمرین بود؛ این فکر که من تجهیزات «درست» برای عکاسی از مناظر ندارم، هیچ وقت به ذهن من راه پیدا نکرد.

من فقط خوشحال بودم که یک دوربین، هوای آزاد، و جایی برای عکس گرفتن داشتم. من می دانستم که باید از مناظری که می بینم عکس بگیرم، و از آنجا سعی کردم با چیزهایی که در آن زمان داشتم به بهترین نحو کار کنم. بنابراین با این طرز فکر، چند مورد تجهیزاتی که فکر می کنم برای عکاس منظره مینیمالیست یا ساده گرا ضروری هستند را به اشتراک می گذارم. این لیست بسیار کوتاه است، و تنها شامل سه چیز می باشد.
۱
یک دوربین

بله، لازم به گفتن نیست که اگر می خواهید عکس منظره یا هر عکس دیگری بگیرید، به یک دوربین نیاز دارید. امروزه ده ها (حداقل) مدل دوربین دیجیتال اعم از دوربین های نسبتا ارزان تا دوربین هایی با قیمت های نجومی وجود دارد که می توانید از بین آنها انتخاب کنید. توصیه من به شما این است که اگر یک بدنه دوربین قابل سرویس دهی (تعمیر) مناسب برای کار منظره می خواهید، این فکر که به آخرین و بهترین دوربین برای ایجاد عکس های منظره قوی نیاز دارید را از ذهنتان بیرون کنید.

اولین دوربین دیجیتالم که قبلا اشاره کردم Canon 7D بود، که من هنوز هم از آن استفاده می کنم. این مدل، دوربین خوب، قوی، و تنومندی است که من آن را با خودم همه جا برده ام. اما اگر می خواستم یک بار دیگر این کار را انجام دهم، یک بدنه دوربین بسیار ارزان قیمت تر می خریدم. چرا؟ اگرچه داشتن قابلیت فوکوس خودکار فوق العاده سریع خوب است، اما اگر در حال عکاسی از چیزهای عمدتا ثابت و ایستا باشید، چندان لازم نیست. اگر قصد دارید از طیف وسیعی از سوژه ها عکس بگیرید، مانند مراسم عروسی، ورزش ها، و غیره…، ملاحظات دیگری نیز ممکن است وارد کار شوند.
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

اما به عنوان یک توصیه کلی برای عکاسی از منظره، دوربینی با بالاترین میزان مگاپیکسل که می توانید هزینه کنید (ترجیحا ضد آب) بخرید و چیزهای دیگر را فراموش کنید. پول خود را برای چیزهای مهم تر نگه دارید. و همین…
۲
لنز

لنز چشم دوربین است. عکس ها تنها نمایش فیزیکی نور هستند و آن نور قبل از این که به دوربین برسد، باید از میان لنز شما عبور کند. من با انواع لنزها، از خیلی خوب گرفته تا ارزان قیمت، از مناظر عکس گرفته ام. همچنین از لنزهایی با فواصل کانونی مختلف اعم از ۱۰mm تا ۶۰۰mm (بله واقعا) استفاده کرده ام.

برخی از آنها لنزهای کاملا دستی ۳۰ ساله بودند که به قیمت ۱۰ دلار در یک فروشگاه دست دوم فروشی خریده بودم و بقیه حدود ۳۵۰۰ دلار قیمت داشتند. نقطه اشتراک همه آنها چه بود؟ اجازه می دادند نور وارد دوربینم شود تا بتوانم عکس بگیرم.
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

اگرچه درست است که فواصل کانونی خاص اثرات مختلفی بر عکاسی منظره دارند، اما هیچ قانونی وجود ندارد که شما لزوما باید از یک لنز واید یا هر فاصله کانونی دیگری برای عکاسی منظره استفاده کنید. تقریبا هر لنزی که دارید قابلیت ثبت یک عکس منظره خوب را دارد. لنزهای واید، مثلا ۱۴mm تا ۳۵mm، مقدار بیشتری از محیط اطراف را ثبت می کنند و یک حس باز بودن به عکس های شما می دهند، اما الزامی نیستند.
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

گرفته شده در ۲۴mm

اگر به دنبال لنزی هستید که بدون ورشکست شدن یا نیاز به خرید چندین لنز، بتوانید از آن برای عکاسی منظره استفاده کنید، به دنبال سریع ترین (کوچکترین عدد f) لنزی که می توانید پیدا کنید بگردید، که در محدوده لنزهای واید متوسط قرار داشته باشد. می گویم واید متوسط چون با وجود این که مناظر را تقریبا می توان با استفاده از هر فاصله کانونی ثبت کرد، اما معمولا لنزهای وایدتر متنوع تر هستند. چیزی در محدوده ۱۴mm تا ۵۰mm کافی است. امروزه گزینه های زیادی برای لنزهای پرایم (با فاصله کانونی ثابت) سریع باکیفیت با قیمت های زیر ۱۰۰ دلار وجود دارد.

لنزک: به لنز هایی سریع گفته می شود که گشودگی دیافراگم بیشتری دارند. یعنی امکان تنظیم دیافراگم های باز تر یا ضریب اف های کوچک (مثل f/1.2) وجود داشته باشد.
۳
سه پایه

این روزها هیچ کس نمی خواهد یک سه پایه را با خود به این طرف و آن طرف حمل کند. و درست است، راه هایی برای رفع نیاز به سه پایه در برخی از انواع عکاسی وجود دارد. اما این مسئله شامل کار عکاسی منظره نمی شود. اغلب اوقات نورپردازی (روشنایی) در یک صحنه نیازمند یک سرعت شاتر طولانی است که نگه داشتن دوربین در دست امکان پذیر نیست.

اگرچه همیشه کسی هست که بگوید «من می توانم دوربین را به مدت ده ثانیه بی حرکت نگه دارم!»، اما واقعیت این است که اگر در عکس های منظره خود وضوح کامل می خواهید، به یک سه پایه نیاز دارید. پایان داستان.
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

البته، این بدان معنی نیست که شما باید ماشین خود را بفروشید تا یک سه پایه قابل استفاده بخرید. من اولین سه پایه ام را به قیمت ۳۵ دلار از فروشگاه والمارت خریدم. آیا آخرین مدل فیبر کربن سبک با یک سرپوش توپی گرافیتی و یک نگهدارنده فنجان بود؟ البته که نه. آیا پایه و اساس محکمی برای دوربین من فراهم می کرد؟ قطعا.

هنگامی که به دنبال سه پایه می گردید، یکی از چیزهایی که باید مد نظر قرار دهید، رتبه بندی (درجه) وزن است. مطمئن شوید سه پایه ای بگیرید که بتواند ترکیب دوربین و لنز شما به اضافه حدود یک سوم دیگر از وزن آنها (مثلا یک کوسن) را تحمل کند. درست مانند دوربین، تاکید بر اهمیت سه پایه هم تا حدودی متناقض است، چون عملکرد جامع و مهمی در کار شما دارد، اما در عین حال کاری بیش از ثابت نگه داشتن دوربین شما انجام نمی دهد.
[تجهیزات مورد نیاز عکاسی منظره]

سه پایه ای پیدا کنید که ارتفاع مورد نیاز و قابلیت حمل و نقل آسان را به شما بدهد و بتواند وزن تجهیزات دوربین شما را تحمل کند. چیزهای دیگر فقط تجملات است.
سخن آخر در مورد عکاسی منظره و مینیمالیسم

این روزها، من خودم را خوش شانس می دانم که تجهیزات متنوع تری نسبت به ۱۵ یا ۱۰ سال پیش دارم. اما به طور کلی، ۹۰% کار عکاسی منظره من تنها با استفاده از دو لنز انجام می شود که در محدوده ۱۴mm تا ۲۴mm هستند. مواقعی وجود دارد که من از محدوده ۵۰mm و بیشتر از آن هم استفاده می کنم، اما خیلی کم پیش می آید.

بنابراین، اگر واقعا مجبور بودم، تقریبا می توانستم تمام کارم را با یک دوربین و در صورت نیاز یک لنز ۲۴mm انجام دهم. به یاد داشته باشید که شما واقعا فقط به سه چیز نیاز دارید:

۱- دوربین – دوربینی با بالاترین رزولوشنی که می توانید از عهده هزینه آن برآیید، بخرید. ضد آب بودن آن هم یک مزیت است.

۲- لنز – به دست آوردن نتایج عالی تنها با یک لنز، امکان پذیر است. اگر می توانید، یک لنز واید متوسط با سرعت بالا (عدد f کم) پیدا کنید. کلید کار این است که یاد بگیرید از پتانسیل کامل هر لنزی استفاده کنید.

۳- سه پایه – حتی یک فرد مینیمالیست یا ساده گرا هم به سه پایه نیاز دارد. اگر انتظارات واقع گرایانه داشته باشید، سه پایه های فوق العاده ارزان قیمتی وجود دارند. مطمئن شوید از سه پایه ای استفاده می کنید که می تواند سنگین ترین ترکیب دوربین و لنز شما به اضافه یک سوم وزن آنها را تحمل کند.
ن
نتیجه گیری

بله، این واقعا تمام چیزی است که برای ایجاد عکس های منظره نیاز دارید. تجهیزاتی که استفاده می کنید، می تواند به قلمرو فیلترهای GND آخرین مدل، دوربین های چند هزار دلاری، سه پایه های فضایی، و لنزهایی که باعث افتخار ناسا می شوند، گسترش یابد. اما وقتی همه این چیزها را کنار بگذارید، تنها سه چیز مورد نیاز است: یک دوربین، یک لنز، و یک سه پایه.

زمانی که اینها را داشته باشید، تمام چیزهای دیگر به خودتان بستگی دارد. تبدیل شدن به یک عکاس منظره موفق بیشتر به نحوه دیدن نور، صحنه، و مهارت شما در متناسب کردن تصویر با تجهیزاتی که در اختیار دارید، وابسته است. یک عکاس منظره ساده گرا بودن لزوما به معنی متوسط و سطح پایین بودن نیست.

نویسنده: آدام ولش (Adam Welch)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در جمعه ۲ آذر ۱۳۹۷ساعت 2:27
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,

 من یک عکاس اجسام بی جان هستم، اما دوست دارم به خودم به عنوان شخصی که داستان های جادویی درباره اشیاء روزمره می گوید، فکر کنم. شما به لوازم گران قیمتی برای عکاسی از اجسام بی جان (Still life photography) موفق نیاز ندارید – در این آموزش عکاسی اجسام بی جان مفهومی من نکاتی را در مورد تبدیل اشیاء ساده به صحنه های مفهومی جادویی با شما به اشتراک می گذارم.عکاسی نوزاد

جهان بیشتر از آنچه فکر می کنید، فرصت های داستانسرایی در اختیار شما قرار می دهد. یک فنجان قهوه خیلی کسل کننده است، اما این بدین معنی است که می تواند به شما کمک کند تا هر داستانی که می خواهید بگویید. شاید این فنجان قهوه متعلق به یک ستاره شناس باشد و ستاره ها یا ماه گرفتگی را نشان دهد. یا ممکن است تصور کنید که متعلق به هنرمندی است که از روی حواس پرتی قلم موها و مدادهای خود را داخل فنجان قرار می دهد. حتی بادبادک یا بالن های کوچک نیز می توانند در ابرهای بخاری که از فنجان خارج می شوند، پرواز کنند.برگزاری مراسم جشن تولد
[عکاسی اجسام بی جان مفهومی]

مخلوق نور
۱
از لوازم محدود استقبال کنید

جادو و فانتزی در مجموعه عکس هایی که من در اینجا به اشتراک گذاشته ام شایع تر هستند، اما اکثر لوازمی که استفاده کردم کتاب و بطری های شیشه ای بودند – که پیدا کردن آنها سخت نیست، و چیزهای تجملی و عتیقه ای هم نیستند. در واقع، فقدان لوازم خاص یکی از چالش های عکاسی از اجسام بی جان است که به نظر من بسیار جذاب است.

بدون لوازم زیاد، تخیل من جاهای خالی را پر می کند! من می توانم با یک تکه کاغذ ترسیم، یک اژدها بسازم، در اطراف یک دونات کهکشان ایجاد کنم، یا حتی یک اسب شاخدار کوچک را به زندگی بر روی قفسه کتابم دعوت کنم. تنها با دو اسپیدلایت و یک رفلکتور، می توانم داستان هایی از فضا، معجون های جادویی، مسافران، دانشمندان، و جادوگران بگویم. جالب ترین بخش کار ایجاد یک مفهوم افسانه ای است – تمام کارهای تکنیکی تنها تکالیف جبری هستند.
[عکاسی اجسام بی جان مفهومی]

گلوله های آتشین برای مبتدیان
۲
همیشه با یک طرح اولیه شروع کنید

توصیه ای که من به هر کسی که می خواهد وارد کار عکاسی از اجسام بی جان مفهومی شود می کنم این است که همیشه با یک طرح اولیه شروع کند. ای کاش کسی زودتر این را به من گفته بود! این کار به شما اجازه می دهد تا در مورد شخصیت و داستان خود فکر کنید، سوال های مهم بپرسید، و جزئیات زیبا اضافه کنید.

عکاسان زیادی وجود دارند که می توانند در حین کار به یک ایده فکر کنند، اما من قطعا یکی از آنها نیستم. طراحی و برنامه ریزی از قبل، یک جزء اصلی کار یک عکاس اجسام بی جان است. همچنین به ترغیب الهاماتی کمک می کند که از کار عکاسان دیگر نشأت نمی گیرند. الهام از واسطه های دیگر و زندگی روزمره شما پرورش می یابد.
[عکاسی اجسام بی جان مفهومی]

T-Rex و حس زیبای آن
۳
خارج از منطقه امن خود به دنبال الهامات ذهنی بگردید

همه ما مجبوریم در زمینه کاری خاص خود به دنبال الهامات ذهنی بگردیم، اما در مورد ادبیات و موسیقی چطور، یا پادکست و شعر؟ من عکسی دارم که تنها از یک خط از یک آهنگ اثر The National الهام گرفته است. داشتن یک ذهن باز برای الهام گرفتن ضروری است.

خود را به دانش عکاسی محدود نکنید: چیز جالبی در مورد زیست شناسی، علم خودشناسی، یا رقص یاد بگیرید. ایجاد تنوع قابل اطمینان ترین راه برای جلوگیری از ته کشیدن خلاقیت است.

لنزک: اگر به خلاقیت در عکاسی علاقه مند هستید، سری به سایر مقالات خلاقیت سایت بزنید.
[عکاسی اجسام بی جان مفهومی]

مخلوق نور
۴
تقویت جزئیات جالب

نکته مهم دیگری که به روح بخشیدن به اشیاء روزمره کمک می کند، این است که به طور خاص عمل کنید. الیزر یودوفسکی (Eliezer Yudkowsky) آن را «فضیلت محدودیت» می نامد. به این فکر کنید که چه چیزی شیء شما را جالب می کند – چطور است که شما را هیپنوتیزم کند یا یک احساس گرما و خواب آلودگی به شما بدهد؟

به عنوان مثال بیایید از یک فنجان چای استفاده کنیم. شاید بتوانید از طریق یک فنجان شفاف، نور خورشید را در چای خود ببینید. سپس آن را روی یک دسته کتاب قرار دهید و با نور پس زمینه از آن عکس بگیرید تا زیبایی آن را نشان دهید.
[عکاسی اجسام بی جان مفهومی]

کلکسیون آتش

یا شاید عطر و طعم را دوست دارید؟ اطراف فنجان را با ادویه جات و گل ها پر کنید تا به بیننده خود نشان دهید که عطر این گلبرگ های گل رز، شکر وانیلی، و اسطوخودوس در فنجان چای شما چگونه است. یا شاید آن را دوست دارید چون باعث آرامش شما می شود. در این صورت، می توانید آن را با یک داستان موقع خواب و ماه و ستاره های کاغذی در بالای بخار چای خود ترکیب کنید. هنگامی که تصمیم گرفتید که کدام ویژگی خاص شیء خود را بیشتر از همه دوست دارید، این جزئیات شما را به سمت بقیه روند کار هدایت خواهند کرد.

برای من، اجسام بی جان با ارزش ترین ژانر عکاسی است، بنابراین به شما توصیه می کنم که آن را امتحان کنید. به دقت به پتانسیل پنهان اشیاء، دگرگونی های کوچک آنها، و ارتباط ظریف بین آنها نگاه کنید. عکاسی اجسام بی جان شما را به یک کاوشگر در دنیای اشیای بی جان تبدیل می کند.

برای مطالعه آموزش های عکاسی بیشتر از دینا بلنکو، یکی از برترین ها در ژانر عکاسی اجسام بی جان، اینجا کلیک نمایید.

نویسنده: دینا بلنکو (Dina Belenko)

منبع:

لنزک


امتیاز : نتيجه : مجموع 0 امتياز توسط 0 نفر

نوشته شده در جمعه ۲ آذر ۱۳۹۷ساعت 2:26
توسط آتلیه کودک | تعداد بازديد : 2 | لينك ثابت
برچسب ها : عکاسی,راهنمای عکاسی,آموزش عکاسی,
آخرين مطالب ارسالي
» آموزش جامع نکات عکاسی از کودکان و نوزادان قسمت سوم (پنجشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۷ | ۰۱:۰۴)
» آموزش جامع نکات عکاسی از کودکان و نوزادان قسمت دوم (پنجشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۷ | ۰۱:۰۳)
» آموزش جامع نکات عکاسی از کودکان و نوزادان قسمت اول (پنجشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۷ | ۰۱:۰۲)
» آتلیه عکاسی قسمت سوم (سه شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷ | ۲۱:۳۳)
» آتلیه عکاسی قسمت دوم (سه شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷ | ۲۱:۳۲)
» آتلیه عکاسی قسمت اول (سه شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷ | ۲۱:۳۱)
» حقایق مهم در مورد نورپردازی در عکاسی قسمت سوم (سه شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷ | ۰۱:۱۳)
» حقایق مهم در مورد نورپردازی در عکاسی قسمت دوم (سه شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷ | ۰۱:۱۲)
» حقایق مهم در مورد نورپردازی در عکاسی قسمت اول (سه شنبه ۲۵ دی ۱۳۹۷ | ۰۱:۱۱)
» تفاوت عکاسی صنعتی و تبلیغاتی قسمت آخر (دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۵۲)
» تفاوت عکاسی صنعتی و تبلیغاتی قسمت اول (دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۵۱)
» عکاسی با نوردهی طولانی قسمت آخر (دوشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۵۰)
» عکاسی با نوردهی طولانی قسمت سوم (یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۵۱)
» عکاسی با نوردهی طولانی قسمت دوم (یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۵۰)
» عکاسی با نوردهی طولانی قسمت اول (یکشنبه ۲۳ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۴۹)
» راهنمای خرید دوربین قسمت سوم (جمعه ۲۱ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۱۲)
» راهنمای خرید دوربین قسمت دوم (جمعه ۲۱ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۱۱)
» راهنمای خرید دوربین قسمت اول (جمعه ۲۱ دی ۱۳۹۷ | ۰۰:۱۰)
» تاثیر عکاسی در افزایش فروش قسمت سوم (پنجشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۷ | ۲۱:۱۷)
» تاثیر عکاسی در افزایش فروش قسمت دوم (پنجشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۷ | ۲۱:۱۶)
نويسندگان
خبرنامه
جستجو
آمار و ارقام سايت
» تاريخ : پنجشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۷
» بازديد امروز : 10
» بازديد ديرور : 5
» بازديد ماه گذشته : 478
» بازديد سال گذشته : 3280
» كل بازديد : 3280

» كاربران آنلاين : 1
» كاربران عضو آنلاين : 0
» كاربران ميهمان آنلاين : 1

» مجموع مطالب : 755
» مجموع نظرات : 0
» تعداد اعضاي سايت : 0

» آي پي شما : 54.234.75.144
» مرورگر : unknown
» سيستم عامل : unknown

» ورودي هاي گوگل امروز : 0
» ورودي هاي گوگل ديروز : 0

» آخرين بروزرساني : ۱۳۹۷/۱۰/۲۶
تبلیغات متنی
خريد بک لینک در تمام وبلاگها
بازی